Z ŻYCIEA KOŚCIOŁA W ŚWIECIE

Stolica Apostolska ogłosiła Rok św. Józefa

Penitencjaria Apostolska ogłasza Dar Odpustu zupełnego z okazji Roku Świętego Józefa. Można go otrzymać pod zwykłymi warunkami. Należą do nich: spowiedź sakramentalna, komunia eucharystyczna oraz modlitwa w intencjach Ojca Świętego. Wierni powinni odrzucić wszelkie upodobanie do grzechu oraz uczestniczyć w wydarzeniach związanych w Rokiem św. Józefa (19 marca i 1 maja, a także w Święto św. Rodziny, w Niedzielę św. Józefa (według tradycji bizantyńskiej), 19 dnia każdego miesiąca oraz w każdą środę, czyli w dzień szczególnie poświęcony św. Józefowi w tradycji łacińskiej. Dar Odpustu zupełnego zostaje rozszerzony szczególnie na starszych, chorych, konających oraz tych, którzy z uzasadnionych powodów nie mogą wychodzić z domu, a którzy odrzucą wszelkie upodobanie do grzechu oraz będą mieli intencję zadośćuczynienia, kiedy tylko stanie się to możliwe trzem pozostałym zwykłym warunkom oraz we własnym domu, lub tam, gdzie aktualnie się znajdują spełnią akt pobożności ku czci św. Józefa, ofiarując cierpienia oraz niedogodności swojego życia.




„Patris corde” (Ojcowskim sercem)
z okazji 150. rocznicy ogłoszenia św. Józefa patronem Kościoła powszechnego.

Najnowszy list apostolski Franciszka o św. Józefie

„Ojciec umiłowany”
Papież przedstawia go jako ojca, który złożył całkowity dar siebie i uczynił ze swego życia służbę.

„Ojciec czuły”
Jezus widział w Józefie czułość Boga, którego miłosierdzie ogarnia wszystkie Jego dzieła. Zauważa, że historia zbawienia wypełnia się poprzez nasze słabości.

„Ojciec posłuszny”
Józef jest „głęboko zaniepokojony”, ale przezwycięża swój dramat posłuszeństwem wobec Boga. „W każdych okolicznościach swojego życia Józef potrafił wypowiedzieć swoje «fiat», jak Maryja podczas Zwiastowania i Jezus w Getsemani”.

„Ojciec przyjmujący”
Józef przyjął Maryję nie stawiając warunków wstępnych. Życie duchowe, ukazywane nam przez Józefa, nie jest drogą, która wyjaśnia, ale drogą, która akceptuje. Jednocześnie nie jest on człowiekiem biernie zrezygnowanym. Jego uczestnictwo jest mężne i znaczące. Józef stawia czoło temu, co się mu przytrafia, biorąc za to osobiście odpowiedzialność.

„Ojciec z twórczą odwagą”
Jeśli czasami Bóg zdaje się nam nie pomagać, nie oznacza to, że nas opuścił, ale że pokłada w nas ufność i w tym, co możemy zaplanować, wymyślić, znaleźć. Józef z czasu  ucieczki Świętej Rodziny do Egiptu  jest szczególnym patronem tych wszystkich, którzy są zmuszeni do opuszczenia swojej ziemi z powodu wojny, nienawiści, prześladowań i nędzy. Józef jest przyzywany jako opiekun nieszczęśliwych, potrzebujących, wygnańców, cierpiących, ubogich, umierających.

„Ojciec – człowiek pracy”
Święty Józef był cieślą, który uczciwie pracował, aby zapewnić utrzymanie swojej rodzinie. Od niego Jezus nauczył się wartości, godności i radości tego, co znaczy móc spożywać chleb, który jest owocem własnej pracy. Praca św. Józefa przypomina nam, że sam Bóg, który stał się człowiekiem, nie pogardził pracą.

„Ojciec w cieniu”
Józef w stosunku do Jezusa jest cieniem Ojca Niebieskiego na ziemi: osłania Go, chroni, nie odstępuje od Niego, podążając Jego śladami. Nikt nie rodzi się ojcem, ale staje się ojcem. I nie staje się nim jedynie dlatego, że wydaje dziecko na świat, lecz ponieważ odpowiedzialnie podejmuje o nie troskę. Być ojcem oznacza wprowadzać dziecko w doświadczenie życia, w rzeczywistość. Prawdziwa miłość jest bowiem czysta, czyli wolna od posiadania. Józef nigdy nie stawiał siebie w centrum. Potrafił usuwać siebie z centrum a umieścić w centrum swojego życia Maryję i Jezusa.