Ofiarowanie Pańskie – Matki Bożej Gromnicznej

Jednym z najstarszych świąt w Kościele jest obchodzone 2 lutego święto Ofiarowania Pańskiego. Kiedy sięgamy do Pisma Świętego, to napotykamy scenę ewangeliczną według św. Łukasza przedstawiającą ofiarowanie Jezusa w świątyni. O tym wydarzeniu przypomina nam nie tylko liturgia Święta Pańskiego, ale także czwarta tajemnica pierwszej części różańca. 

            Maryja ofiaruje Syna Bożego Bogu, z woli Boga, wypełniając tym samym prawo starotestamentalne. Ofiarując swojego Syna, pragnie Ona ofiarować każdego z nas, ponieważ jesteśmy Jej dziedzictwem. Maryja wskazuje nam tego, który powiedział o sobie: Ja jestem światłością świata. Kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności, lecz będzie miał światło życia. To światło – Jej Syn Jezus – poprowadzi nas do nieba. Maleńki Chrystus przyniesiony do świątyni spotyka się z ludem Bożym w osobach Symeona i Anny, którzy oczekiwali swojego Zbawiciela, a prowadzeni i oświeceni przez Ducha Świętego rozpoznali Go w Chrystusie i wyznali w Niego wiarę. To spotkanie miało znaczenie uniwersalne: było spotkaniem ludzkości i Pana w Jego – Boga świątyni. Wspomina o tym prorok Malachiasz. Maryja była patronką tego wydarzenia.
 Nową świątynią dzisiaj jest Kościół, w którym możemy spotkać Jezusa i – jak Symeon – przyjąć Go do serca. Napełnić się słowem Pana, które jest „pochodnią dla stóp naszych” i światłem na naszej ścieżce, nasycić Jego Ciałem – mocą i pożywieniem naszym.

 W liturgii Wschodu uroczystość ta nosi nazwę Hypapante, to znaczy święto spotkania. Hypapante, głęboko zakorzenione w tradycji starotestamentalnej, łączyło się z wdzięcznością za ocalenie pierworodnych synów Izraela w Egipcie. Prawo Mojżeszowe wymagało, by w 40. dniu po narodzinach potomka prawowity ojciec wykupił go, składając 5 “świętych” szekli w świątyni. Spotykamy również inną nazwę tego święta: Candelora – święto światła. Jeśli połączymy nazwy Hypapante i Candelora, otrzymamy piękny symbol spotkania połączonego ze światłem. W tradycji polskiej jest to święto Matki Boskiej Gromniczej. 


Gromniczny znak

Od X wieku rozpowszechnił się obrzęd święcenia świec, tzw. gromnic, których płomień symbolizuje Jezusa – Światłość świata. Przyniesiona do domu z liturgii światła świeca ma przypominać nam o niełatwym zadaniu stojącym przed każdym z nas: być światłem świata, które nie powinno być chowane pod korcem, lecz świecić nieustannie rozpalane płomieniem Chrystusa. Nasze życie można przyrównać do zapalonej świecy, która z czasem traci blask i moc swoją, a której – nikły sam z siebie – płomień podtrzymuje Jezus. Taka symboliczna świeca została zapalona dla każdego już na Chrzcie św., kiedy to zostaliśmy włączeni w mistyczne Ciało Chrystusa, w Kościół święty. Jej światło ma towarzyszyć ważniejszym wydarzeniom w życiu każdego chrześcijanina, a zwłaszcza rozjaśniać agonię tych, którzy w ciągu roku opuszczają nasz świat, kierując się w stronę domu Ojca.

Jezus, dany nam jako światło na oświecenie pogan przyszedł, aby “rzucić ogień na ziemię”. Nie chodzi tu jedynie o ogień materialny, który niszczy, ale o ogień miłości Ducha Świętego. Życie Zbawiciela było nieustannym płomieniem tego ognia, a więc ogniem miłości: miłujmy się wzajemnie. I taki ogień rozpalmy w naszych sercach, by zanieść go do naszych rodzin i w miejsca pełne popiołu i zgliszcz ludzkich serc. Płońmy ogniem Chrystusa. Prośmy o ewangeliczną oliwę, aby jej nie zabrakło, zwłaszcza wtedy, kiedy przygasa – gdy zło i grzech zwyciężają w nas – lub wypala się świeca naszego życia. Nieśmy światło przebaczenia i pokoju, światło ciepła, zanurzone w świetle płomienia miłości ognia – światła niegasnącego.




Światowy Dzień Życia Konsekrowanego

 Życie wiary jakim Bóg nas obdarzył na Chrzcie Świętym to droga do przyjaźni z naszym Panem i Stwórcą, który kocha człowieka konkretną, odkupieńczą miłością swojego syna Jezusa Chrystusa. Z obszaru tej miłości nikt nie jest wyłączony, ale każdy powołany jest do świętości. Ta zaś w znaczeniu biblijnym przypomina, że świętość to nade wszystko postawa wierności człowieka wobec Boga i harmonia jaka istnieje pomiędzy stworzeniami, a prawem Bożym.

            Wśród ochrzczonych są kobiety i mężczyźni, którzy przyjmują radykalny styl życia. Wyraża się on w naśladownictwie rad ewangelicznych: posłuszeństwa, ubóstwa i czystości. Jest to poniekąd powołanie w powołaniu, aby wiernie trwać przed Panem i w Panu. Śluby zakonne i błogosławieństwo kościoła, są niejako pieczęcią na tej drodze życia. Jeśli jednak ma być ono owocne, musi być świadomym dojrzewaniem wiary ze strony człowieka, aby Bóg co raz bardziej był w nim obecny i pomagał mu dojrzewać w każdym aspekcie i przejawie jego życia.

            Przypomnijmy, że Dzień Życia Konsekrowanego, ustanowiony został w 1997 roku przez papieża Jana Pawła II i przypada on corocznie w święto Ofiarowania Pańskiego. Wydarzenie to jest okazją do głębszej refleksji Kościoła nad darem życia poświęconego Bogu.




PATRONOWIE TYGODNIA

Św. Błażej –(gardło grzej!)

            Imię Błażej znaczy człowiek błagający, modlący się.
Św. Błażej, biskup Sebasty – miasta położonego na terenie dzisiejszej Turcji – umarł około 316 roku. Kościół wspomina tego męczennika 3 lutego. Tradycja sięgająca wczesnego średniowiecza przekazała pamięć o nim jako orędowniku i opiekunie wiernych, zwłaszcza w chorobach gardła. Za jego wstawiennictwem prosimy Boga o zdrowie gardła i o łaskę dobrego korzystania z daru mowy. Raz w roku podczas Eucharystii ma miejsce jeden z ciekawszych obrzędów. Wierni otrzymują błogosławieństwo połączone z prośbą o zachowanie od chorób gardła i języka.

            Za wstawiennictwem świętego Błażeja, biskupa i męczennika, niech Bóg zachowa cię od choroby gardła i wszelkiej innej dolegliwości. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

W tym dniu poświęcano również jabłka. Święcone jabłka dawano do zjedzenia w chorobie gardła. Takie jabłko dawano też zwierzętom, głównie bydłu, przy zadławieniu się.


Św. Agata – (Chleb i sól św. Agaty od ognia strzeże chaty)

 Imię Agata znaczy Dobra.
Agata przyszła na świat w Katanii na Sycylii, w rodzinie arystokratycznej, ok. 235 r. Po chrzcie św. złożyła śluby dziewictwa. Ponieważ św. Agata była niezwykle piękna, rządca Sycylii ubiegał się o jej rękę. Agata odrzuciła jego oświadczyny i za karę została oddana do domu rozpusty. Bóg jednak uchronił ją od pohańbienia. Dlatego poddano ją strasznym torturom i obcięto jej piersi, a na koniec rzucono ją na rozpalone węgle, gdzie w bólach poniosła śmierć w 251 r. Miała wtedy 16 lat. Wszystkie te okropności nie zdołały jednak odwieść św. Agaty od wiary w Chrystusa.  W rok po śmierci św. Agaty wybuchł wulkan Etna, a wydobywająca się z niego lawa zbliżyła się do granic Katanii grożąc zniszczeniem miasta. Mieszkańcy miasta prosili św. Agatę o wstawiennictwo i pomoc. Do tego celu użyli jej welonu. Płynąca lawa zatrzymała się i miasto zostało uratowane.

            Św. Agata przywoływania jest o wstawiennictwo w czasie pożaru. Jest patronką ludwisarzy trudniących się odlewnictwem. W jej opiekę oddają się również kobiety z dolegliwościami piersi.

Woda, sól i chleb św. Agaty

W kościołach w dniu św. Agaty błogosławi się chleb, wodę i sól, nazywane później chlebem, wodą i solą św. Agaty. Zwyczaj tej wywodzi się od samych mieszkańców Katanii, którzy od niepamiętnych czasów w dniu jej święta błogosławili:

  • wodę – przeciwieństwo niszczącego ognia
  • sól –     przyprawa nadająca smak i konserwująca żywność
  • chleb – symbol dobroci

Przechowanie w domu chleba, wody i soli św. Agaty chroni nasze domostwa przed klęską pożaru. Natomiast w godzinie klęski żywiołowej, przywołanie św. Agaty połączone z wrzuceniem chleba, wody lub soli w ogień pomaga w opanowaniu żywiołu.

  • Rodzice dają chleb św. Agaty swoim dzieciom, gdy te opuszczają dom udając się do odległej szkoły lub wojska.
  • Kierowcy samochodów wożą ze sobą chleb św. Agaty w ochronie przed wypadkami drogowymi.
  • Chleb spożywa się także w celach leczniczych, zwłaszcza przy chorobach i bólach gardła.
  • Kawałek chleba św. Agaty wkłada się do magazynowanego zboża, by uchronić je od zgnicia i gryzoni.



Cykl nauczania ks. E. Stańka
Nieznany Skarb – Tajemnice Eucharystii
Adoracja

            Adoracja jest jedną z form modlitwy, bardzo ważną w życiu człowieka wierzącego. Jest ona zawsze wyznaniem wiary w obecność Jezusa obecnego pod postacią chleba. Wprawdzie jako forma modlitwy została wypracowana dopiero w średniowieczu, i to tylko w Kościele katolickim, wypełnia jednak miłością ważną przestrzeń naszego życia.

            Starożytność znała dziękczynienie po Komunii Świętej. Polegało ono na bliskim spotkaniu z Jezusem, który zamieszkał w sercu komunikującego. W pewnej mierze nasza adoracja jest dziękczynieniem za owoc eucharystycznej Ofiary, jakim jest obecność Jezusa pod postacią chleba. Jej zakres jest szerszy niż dziękczynienia po Komunii. Adorować Jezusa mogą bowiem i ci, którzy z różnych powodów nie mogą Go przyjąć do swego serca. W adoracji jest miejsce nawet na największych grzeszników.

            Katolik, uczestnicząc w Świętej Ofierze, ma jeszcze po niej dostęp do kontaktu z Panem, który wybrał – jako jedną z ważnych form swej obecności na ziemi, aż do skończenia świata – właśnie obecność sakramentalną.

            Tej formy modlitwy nie rozumieją protestanci, którzy akcentują obecność Ducha Świętego w tekście natchnionym i życie religijne koncentrują przede wszystkim na czytaniu i rozważaniu Słowa Bożego. Adoracji nie praktykują również chrześcijanie prawosławni. Oni połączyli adorację z kultem ikony. Katolicy cenią kontakt ze Słowem Boga i na szczęście coraz częściej czytają Biblię, dostrzegając jej niezastąpioną rolę w doskonaleniu mądrości. Cenią też kult obrazów i ikon, które są sercem sanktuariów i miejscem kultu pielgrzymkowego.

Dodatkowo wypracowali adorację Najświętszego Sakramentu, czyniąc z niej szkołę modlitwy.

            Powstają jednak wciąż nowe kaplice, w których wystawia się Najświętszy Sakrament w monstrancji do publicznej adoracji. Jest dziś ogromna potrzeba podprowadzenia ludzi do spotkania z Jezusem. Ważnym elementem tego spotkania jest cisza. Cisza jest przestrzenią, w której Bóg mówi wprost do serca. O tę ciszę należy dbać w czasie adoracji prowadzonej grupowo. Ciszy musi być więcej niż słów.


Najbliższa okazja do adoracji Najświętszego Sakramentu w naszej parafii:

4 luty godz. 17.00 – „Godzina Święta”

5 luty godz. 18.00 – Msza i nabożeństwo do Najświętszego Seca Pana Jezusa

6 luty godz. 17.00 – Nabożeństwo do Niepokalanego Serca NMP

7 luty – I niedziela miesiąca (na każdej Mszy św.)

14-16– nabożeństwo 40-godzinne.

14 luty godz. 12.00-18.00

15 luty godz. 17.00

16 luty godz. 17.00

Zapraszamy całymi rodzinami.