NIEDZIELA DOBREGO PASTERZA – Niedziela Powołań

CZYM JEST “POWOŁANIE”?

Powołanie to słowo, które różnie się kojarzy, ale jaka jest biblijna definicja powołania?

Powołanie to zaproszenie od Boga, by służyć czemuś większemu niż my sami. To jest wezwanie by pójść za Nim, by zaufać Mu i żyć w zgodności z celami wyznaczonymi nam przez naszego Stwórcę. Nikt z nas nie jest dziełem przypadku i każdy został ukształtowany w wyjątkowy sposób.

Realizacja powołania jest zawsze związana z poświęceniem. Wymaga podjęcia inicjatywy w oparciu o to co stanowi nasze obdarowanie. To zmusza nas by polegać na Bogu. Jezus wielokrotnie zachęca do tego by pójść za Nim.

Każdy z nas pragnie być szczęśliwy. Bóg również tego pragnie! Chce abyśmy byli szczęśliwymi. Przeżyli nasze życie, realizując te wszystkie dary, które nam dał, wykorzystując rozmaite doświadczenia z naszego życia i wreszcie wypełniając swoje najskrytsze, najpiękniejsze pragnienia. Dlatego tak ważne jest odnalezienie swojego powołania. Bo tylko je realizując będziemy naprawdę szczęśliwi. Dojrzewając każdy z nas odkrywa swoje szczegółowe powołanie. Może być to powołanie do małżeństwa i rodzicielstwa; powołanie do kapłaństwa, czy życia zakonnego, albo też powołanie do samotności z wyboru. Konieczne jest, aby właściwie rozeznać, do czego wzywa mnie Bóg. Należy podkreślić, iż powołanie nie jest własnym „widzimisię” człowieka. Jest ono darem Boga dla człowieka, ale zarazem wyzwaniem, na które trzeba dać zdecydowaną odpowiedź.


Przykłady powołań w Biblii

Powołanie Abrahama. „Pan rzekł do Abrama: Wyjdź z twojej ziemi rodzinnej i z domu twego ojca do kraju, który ci ukażę. Uczynię bowiem z ciebie wielki naród, będę ci błogosławił i twoje imię rozsławię: staniesz się błogosławieństwem. Będę błogosławił tym, którzy ciebie błogosławić będą, a tym, którzy tobie będą złorzeczyli, i ja będę złorzeczył. Przez ciebie będą otrzymywały błogosławieństwo ludy całej ziemi” (Rdz 12, 1-3).

Powołanie proroka Jeremiasza. „Pan skierował do mnie następujące słowo: Zanim ukształtowałem cię w łonie matki, znałem cię, nim przyszedłeś na świat, poświęciłem cię, prorokiem dla narodów ustanowiłem cię. I rzekłem: Ach, Panie Boże, przecież nie umiem mówić, bo jestem młodzieńcem! Pan zaś odpowiedział mi: Nie mów: Jestem młodzieńcem, gdyż pójdziesz, do kogokolwiek cię poślę, i będziesz mówił, cokolwiek tobie polecę. Nie lękaj się ich, bo jestem z tobą, by cię chronić wyrocznia Pana. (Jr 1, 4-9).

 Powołanie pierwszych Apostołów. „Gdy [Jezus] przechodził obok Jeziora Galilejskiego, ujrzał dwóch braci: Szymona, zwanego Piotrem, i brata jego, Andrzeja, jak zarzucali sieć w jezioro; byli bowiem rybakami. I rzekł do nich: Pójdźcie za Mną, a uczynię was rybakami ludzi. Oni natychmiast zostawili sieci i poszli za Nim. A gdy poszedł stamtąd dalej, ujrzał innych dwóch braci, Jakuba, syna Zebedeusza, i brata jego, Jana, jak z ojcem swym Zebedeuszem naprawiali w łodzi swe sieci. Ich też powołał. A oni natychmiast zostawili łódź i ojca i poszli za Nim” (Mt 4, 18-22).


Myśli świętych o powołaniu

Św. Franciszek z Asyżu,

„Mnie, bratu Franciszkowi, Pan dał tak rozpocząć życie pokuty: gdy byłem w grzechach, widok trędowatych wydawał mi się bardzo przykry. I Pan sam wprowadził mnie między nich i okazywałem im miłosierdzie. I kiedy odchodziłem od nich, to, co wydawało mi się gorzkie, zmieniło mi się w słodycz duszy i ciała; i potem nie czekając długo, porzuciłem świat”. 

Św. Joanna Beretta Molla

„Każde powołanie jest powołaniem do macierzyństwa, fizycznego, duchowego, moralnego. Bóg złożył w nas instynkt życia. Kapłan jest ojcem, siostry zakonne są matkami, matkami dusz. Biada tym młodym ludziom, którzy nie przyjmują powołania do rodzicielstwa. Każdy musi przygotować się do własnego powołania: przygotować się, aby być dawcą życia przez poświęcenie. Wszystkie drogi Pana są piękne, byle tylko prowadziły do takiego celu: zbawić naszą duszę i doprowadzić wiele innych dusz do nieba, aby oddać chwałę Bogu”.

Święty Jan Paweł II:

„Historia każdego powołania kapłańskiego, podobnie zresztą jak każdego powołania chrześcijańskiego, jest historią niewymownego dialogu między Bogiem a człowiekiem, między miłością Boga, który wzywa, a wolnością człowieka, który z miłością mu odpowiada. Te dwa nierozłączne elementy powołania, darmowy dar Boga i odpowiedzialna wolność człowieka.

Wiele jest sposobów dobrego wykorzystania życia, angażując je w służbę ideałom ludzkim i chrześcijańskim. Dzisiaj mówię wam o całkowitym poświęceniu się Bogu w kapłaństwie, w życiu zakonnym, w życiu misjonarskim. Dziś Chrystus was potrzebuje, waszej inteligencji, waszych sił, waszej wiary, waszej miłości, waszej świętości. I wzywa was do kapłaństwa, bo chce pełnić swoje kapłaństwo za pośrednictwem waszego poświęcenia i posłannictwa kapłańskiego.


Powszechne powołanie do świętości.

Świętość tą można osiągnąć na cztery sposoby, czyli powołania związane z naszą drogą życiową. Przyjrzyjmy się zatem każdemu z nich.

  1. Powołanie kapłańskie – wezwanie do sprawowania sakramentów świętych, nauczania o Dobrej Nowinie przyniesionej przez Chrystusa i przewodzenia Ludowi Bożemu w taki sposób, aby każdy człowiek osiągnął zbawienie.
  2. Powołanie zakonne – zaproszenie do życia modlitwą i pracą opartego na regule danego zakonu. Zakonnicy koncentrują się na Bogu poprzez rezygnację z tego, co materialne i związane z doczesnością na rzecz zabiegania o zbawienie swoje i innych ludzi. Dzięki realizacji trzech rad ewangelicznych – czystości, ubóstwa i posłuszeństwa – podkreślają swoją przynależność do Boga.
  3. Powołanie do życia w małżeństwie – szczególna relacja mężczyzny i kobiety – męża i żony. Małżonkowie wspólnie dążą do osiągnięcia świętości poprzez wzajemną miłość, a także zrodzenie i wychowanie potomstwa.
  4. Powołanie do życia w samotności – chodzi o samotność świecką, czyli o panieństwo lub kawalerstwo. Poprzez ofiarowanie swojej samotności Bogu oraz życie zgodne z Dekalogiem i naukami Chrystusa panna lub kawaler dążą do zbudowania silnej relacji z Bogiem oraz życia wiecznego po śmierci.

Kryteria rozeznania powołania

 Pozytywne oznaki potrzebne do realizacji powołania:

  • dojrzała osobowość
  • zdolność do obiektywnego poznania siebie
  • zdolność do formułowania obiektywnych sądów, prawidłowego oceniania i rozumienia rzeczywistości
  • poczucie odpowiedzialności i obowiązkowości
  • zdolność do altruistycznej, bezinteresownej miłości poświęcenia
  • troska o dobro wspólne
  • predyspozycje do współpracy i nawiązywania kontaktów międzyludzkich
  • zdolność do realistycznego stawiania czoła problemom
  • zainteresowanie życiem duchowym i pragnienie świętości
  • zamiłowanie do modlitwy
  • zdolność do interpretacji rzeczywistości w świetle wiary
  • szczere realizowanie ideału życia zakonnego (naśladowania Chrystusa)

Przeciwskazania:

  • brak dobrego zdrowia fizycznego i równowagi psychicznej
  • brak równowagi emocjonalnej
  • brak elastyczności, upór, niezdolność do przyjmowania uwag, krytyki
  • silny egocentryzm
  • niezdolność do integracji we wspólnocie i usposobienie utrudniające życie we wspólnocie
  • niezdolność do życia w posłuszeństwie, czystości i ubóstwie
  • brak zamiłowania i niechęć do modlitwy
  • niewrażliwość na życie duchowe
  • niestałość w wierze, chwiejność pod wpływem fałszywych doktryn, ignorancja religijna
  • wygodnictwo, niechęć do wyrzeczeń
  • praktykowanie homoseksualizmu, głęboka zakorzeniona tendencja homoseksualna, wspieranie „kultury gejowskiej”

Maryja wzorem wszelkiego powołania

W powołaniu Maryi odkrywamy  trzy  etapy każdego powołania  1) słuchanie Słowa – planu Boga; 2) rozeznanie; 3) decyzja.

Słuchanie

To Bóg zawsze podejmuje inicjatywę powołania, by pójść za Nim. Powołanie do wiary i do konsekwentnej drogi życia chrześcijańskiego lub specjalnej konsekracji jest dyskretną, ale silną ingerencją Boga w życie człowieka młodego, aby ofiarować jemu w darze swoją miłość. Trzeba być gotowym i chętnym do słuchania i przyjmowania głosu Boga, którego nie da się rozpoznać w hałasie i wzburzeniu.  Maryja zachęca młodych, aby tam zstąpili i dostosowali się do działania Boga.

Rozeznanie.

Jest w Maryi gorliwość, by pojąć wszystkie wymagania Bożego planu dotyczącego jej życia, by go   odpowiedzialną. Każda ludzka współpraca z bezinteresowną inicjatywą Boga musi opierać się na pogłębianiu swoich zdolności i postaw, wraz ze świadomością, że Bóg zawsze daje, działa. Ubóstwo i małość tych, których Pan wzywa do pójścia za Nim drogą Ewangelii, przemienia się w bogactwo ukazania się Pana i w moc Wszechmogącego.

Decyzja.

Zgoda na Boży plan zbawienia jest oddaniem Bogu całego swego życia. Jest to owo „ tak” pełne ufności i całkowitej dyspozycyjności względem woli Boga. Maryja jest wzorem wszelkiego powołania i inspiratorką każdego duszpasterstwa powołaniowego: ludzie młodzi, którzy poszukują lub zastanawiają się nad swoją przyszłością, mogą znaleźć w Maryi Tę, która pomaga im rozeznać plan Boga dotyczący ich życia i siłę, aby się nań zgodzić.


Święcenia kapłańskie na oddziale onkologicznym

„Kapłaństwo jest darem i cudem. Pamiętajmy o tym”
Historia jego powołania, pragnienie kapłaństwa, jest dla nas, którzy zostaliśmy, testamentem, który musimy podjąć, prosząc, modląc się o powołania do służby Bożej.

 

Michał, kleryk ostatniego roku Wyższego Seminarium Duchownego Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego w Ołtarzewie miał zdiagnozowany nowotwór. Choroba zaczęła szybko postępować. Młody kleryk zdecydował, że chce, aby śluby zakonne i święcenia zostały przyspieszone – jego marzeniem było odprawienie choćby jednej mszy św. 24 maja 2019 r. na łóżku szpitalnym oddziału onkologicznego w Szpitalu Wojskowym w Warszawie z rąk bp. Marka Solarczyka przyjął święcenia diakonatu i prezbiteratu.

 

7 czerwca, w dniu urodzin neoprezbitera, odwiedził go sam prezydent Andrzej Duda. Na zakończenie spotkania ks. Michał udzielił panu prezydentowi prymicyjnego błogosławieństwa.

 

 

 


Modlitwa za kapłanów

O Jezu, wiekuisty Najwyższy Kapłanie, zachowaj Twoich kapłanów w opiece Twojego Najświętszego Serca, gdzie nikt im nie może zaszkodzić. Zachowaj nieskalanymi ich namaszczone dłonie, które codziennie dotykają Twojego świętego Ciała. Zachowaj czystymi ich wargi, które zraszane są Twoją Najdroższą Krwią. Zachowaj czystymi ich serca naznaczone wspaniałą pieczęcią Twojego Kapłaństwa. Spraw aby wzrastali w miłości i wierności Tobie, chroń ich przed zepsuciem i skażeniem tego świata.


Modlitwa o powołania kapłańskie i zakonne

O Jezu, Boski pasterzu, który powołałeś apostołów, aby ich uczynić rybkami dusz, pociągnij ku sobie gorące i szlachetne umysły młodych ludzi i uczyń ich swoimi sługami. Spraw, by dzielili Twoje pragnienie powszechnego odkupienia, dla którego dobra ustawi­cznie składasz na ołtarzach swoja Ofiarę. Ty, o Panie, który żyjesz, aby się wstawiać za nami, otwórz przed nimi horyzonty, by dostrzegli cały świat, w któ­rym wznosi się niema prośba tak wielu braci o światło prawdy i ciepło miłości. Spraw, by odpowiadając na Twoje wołanie przedłużali, tu na ziemi, Twoja misje, budowali Twoje Ciało Mistyczne Kościół i byli solą ziemi i światłością świata. Amen.