Refleksja nad Słowem Bożym (Łk 1,1-4; 4,14-21).
WIERNOŚĆ PRAWDZIE
Są prawdy łatwe i prawdy trudne. Wobec trudnej prawdy stanął Chrystus, gdy przyszedł do synagogi w Nazarecie i musiał mówić o Sobie, odczytawszy tekst proroka Izajasza: „Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie.” Gdyby Mu przyszło głosić prawdę o Sobie i wskazywać na Siebie jako Mesjasza w innym mieście – sprawa byłaby prosta. Ale tu, w Nazarecie, gdzie wszyscy Go znali od dzieciństwa, mówić o Sobie, że na Nim „spełniły się pisma” – to było ewangelizacyjne samobójstwo. O Swoim wystąpieniu w Nazarecie, z pewną goryczą powie później Chrystus, iż „nikt nie jest prorokiem w swojej ojczyźnie”.
Dlaczego więc, podjął wśród swoich ziomków tak drażliwy temat? Oni Go znali i nie byli przygotowani na przyjęcie tego rodzaju wykładni słów Izajasza. Po ludzku rzecz biorąc, Chrystus uczynił rzecz najgorszą z możliwych. Powiedział to, czego nikt z zebranych nie chciał usłyszeć. Dlaczego tak postąpił? Trudno powiedzieć. Możemy jednak przypuszczać, iż dlatego, ponieważ była to prawda. I nie ważne było to, czy chciał ktoś jej słuchać czy nie. Chrystus był Prawdą, nie mógł więc pozwolić sobie na żadne taktyczne posunięcia.
ZADANIE NA TYDZIEŃ
- Do przemyślenia:
Czy zawsze jestem gotowy stanąć po stronie prawdy? Czy nie ukrywam się ze swoim chrześcijaństwem?
- Do wykonania:
Wszystko zrobię, by życiem swoim świadczyć o prawdzie
Niedziela Słowa Bożego
26 stycznia 2025 r.
W ramach Roku Jubileuszowego we wszystkich diecezjach świata będzie obchodzona VI Niedziela Słowa Bożego. Mottem na Niedzielę Słowa Bożego, wybranym przez Ojca Świętego, jest werset z Psalmu 119:„Pokładam nadzieję w Twoim Słowie”.
Żyjmy Słowem Bożym na co dzień
Słowo Boże czytamy i rozważamy po to, by je zastosować w swoim życiu, aby zaczęło działać w nas i przez nas. I ta druga część, czyli działanie, jest zasadniczym przejawem naszej postawy wobec Słowa. Tylko w ten sposób możemy stale aktualizować naszą wiedzę, kim jesteśmy, co robimy na tym świecie i dokąd zmierzamy. Papież Franciszek cytuje św. Efrema: „Pan pokolorował swoje Słowo rozmaitym pięknem, aby ci, którzy je zgłębiają, mogli kontemplować to, co im opowiada. Ukrył w swoim Słowie wszystkie skarby, aby każdy z nas znalazł bogactwo w tym, co kontempluje”.
Odkrywajmy coraz głębiej Słowo Boże
Jest to wezwanie, aby nie przyzwyczajać się powierzchownie do Pisma Świętego i nie traktować go jak dopełnionej i zamkniętej skarbnicy wiedzy. Jeśli nie otworzymy się na nieustanną nowość Słowa Bożego, na jego głębię, to przestanie ono na nas oddziaływać i w konsekwencji nie nada sensu naszej egzystencji. Pamiętajmy, że jesteśmy wezwani do tego, aby pozwolić Bogu mówić do nas przez Słowo, które jest wciąż żywe. Jak pisał św. Paweł: „Litera bowiem zabija, Duch ożywia” (2 Kor 3, 6). Dlatego Duch Święty przekształca Pismo Święte w żywe Słowo Boże, przeżywane i przekazywane w wierze swego świętego ludu.
Bądźmy głosicielami Słowa Bożego
Bóg mówi do nas, my słuchamy, działamy i jesteśmy wezwani, by głosić to, co usłyszeliśmy. W ten sposób pośredniczymy w nawiązaniu dialogu z Bogiem przez tych, którym dajemy świadectwo. „Kiedy zatrzymujemy się na medytacji oraz modlitwie tekstem świętym, wtedy stajemy się zdolni do mówienia sercem, aby dotrzeć do serc osób, które słuchają, wyrażając istotę tego, co jest przyjmowane i co przynosi owoc” – pisze papież. Takie doświadczenie wymaga ciągłego odnawiania.
Doceńmy rolę Słowa Bożego w liturgii Kościoła
O wielkiej wartości Słowa Bożego mamy pamiętać przede wszystkim jako wspólnota Kościoła. Pasterze powinni ukazywać nierozerwalny związek między Pismem Świętym i sakramentami oraz dbać, aby Słowo Boże podczas liturgii było odczytywane w sposób właściwy, by zostało przyjęte „nie jako słowo ludzkie, ale – jak to jest naprawdę – jako słowo Boga” (1 Tes 2, 13). Modlitwy powinny bezpośrednio czerpać ze Słowa, a homilie powinny być jego wyjaśnieniem i ukazaniem we współczesnym kontekście, ponieważ jak pisze papież: „Dla wielu naszych wiernych jest to jedyna okazja, aby zrozumieć piękno Słowa Bożego i dojrzeć Jego powiązania z ich codziennym życiem”.
Czyńmy miłosierdzie, jak uczy nas Słowo Boże
Wzorem dla nas jest miłosierna miłość Ojca, o której mówi Słowo Boże. Papież Franciszek przypomina nam, że czyny miłosierdzia „to wielkie wyzwanie, przed którym stoi nasze życie. Słowo Boże jest w stanie otworzyć nam oczy, otwierając jednocześnie drogę dzielenia się i solidarności”. Tylko w ten sposób możemy wznieść się ponad własny egoizm, który zabiera nam przestrzeń do działania i prowadzi do tego, że nasze życie staje się bezowocne, i szerzyć Bożą miłość i jedność wśród ludzi.
Znaczenie Księgi Pisma Świętego dla katolika.
- Księgi Pisma Świętego są fundamentem wiary katolickiej Katolicyzm opiera się na nauce zawartej w Księgach Pisma Świętego, które są uznawane za natchnione przez Boga. To właśnie w tych tekstach znajdujemy fundamentalne prawdy wiary, na które opiera się cała doktryna Kościoła Dlatego tak ważne jest, aby katolik regularnie sięgał po Pismo Święte, aby pogłębiać swoją wiarę i lepiej poznać wolę Bożą.
- Potwierdzenie dogmatów i nauk kościelnych Księgi Pisma Świętego potwierdzają i ugruntowują doktrynę katolicką oraz dogmaty wiary, które są traktowane jako prawdy objawione. Dlatego studiowanie Biblii jest niezbędne dla każdego katolika, aby lepiej zrozumieć swoją religię i wzmocnić swoje przekonania na podstawie Pisma Świętego.
- Źródło duchowej przewodnictwa i mądrości Przez czytanie Ksiąg Pisma Świętego katolik może nawiązać osobistą relację z Bogiem, znaleźć duchowe wsparcie i otrzymać mądrość potrzebną do pokonywania trudności życiowych. To właśnie w Biblii znajdujemy wiele przykładów postaw chrześcijańskich i wskazówek, które pomagają nam codziennie podążać za wolą Bożą.
- Przewodnik moralny i etyczny Księgi Pisma Świętego są również niezastąpionym przewodnikiem moralnym i etycznym dla katolików. W Biblii zawarte są nauki o miłości, sprawiedliwości, przebaczeniu, pokorze i innych wartościach, które są fundamentem moralności chrześcijańskiej. Dlatego regularne czytanie Biblii pomaga katolikom kształtować swoje postawy i decyzje zgodnie z zasadami Ewangelii.
Przesłanie Księgi Pisma Świętego dla wierzących
W Księgach Pisma Świętego zawarte są nie tylko historie i przypowieści, ale także głębokie przesłanie, które ma wpływ na życie każdego katolika. Te święte księgi stanowią fundament wiary i moralności, a ich nauki są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Jednym z głównych przesłań, które niosą Księgi Pisma Świętego, jest miłość bliźniego. Biblia uczy nas, że powinniśmy szanować i kochać innych, nawet jeśli są różni od nas. To nauka, która ma ogromne znaczenie w dzisiejszym zglobalizowanym świecie, gdzie często spotykamy się z różnorodnością kulturową i religijną. Innym ważnym przesłaniem jest wiara i zaufanie w Boga. Księgi Pisma Świętego pokazują, że Pan jest z nami w każdej sytuacji, a nasza wiara w Niego może pokonać wszelkie trudności. To wsparcie i pocieszenie dla wielu osób, które zmagają się z problemami i przeżyciami.
Księgi Pisma Świętego także nakazują nam szacunek do siebie samego. Biblia uczy, że jesteśmy stworzeni na obraz Boga i że każde życie ma swą wartość. To przesłanie przypomina nam, że powinniśmy się szanować, dbać o swoje zdrowie i dobre relacje z innymi. Warto pamiętać, że Księgi Pisma Świętego są nie tylko zbiorem starożytnych tekstów, ale także źródłem mądrości i duchowej nauki. Dlatego każdy katolik powinien regularnie sięgać po Biblię, aby znaleźć w niej odpowiedzi na pytania dotyczące wiary, moralności i życia codziennego.
Modlitwa osobista tekstami Pisma Świętego.
Księgi Pisma Świętego stanowią nie tylko zbiór starożytnych tekstów, lecz są także dla katolika źródłem duchowej mądrości, inspiracji i przewodnictwa. Poprzez czytanie Biblii, wierzący może nawiązywać osobistą relację z Bogiem, rozwijać swoją wiarę oraz poznać drogę do zbawienia. Modlitwa przy czytaniu Ksiąg Pisma Świętego staje się formą intymnej komunikacji z Bogiem. To moment refleksji, zadumy i rozważania treści, które mogą prowadzić do głębszego zrozumienia siebie samego oraz swojego miejsca w świecie stworzonym przez Boga. Poprzez medytacyjne czytanie Biblii, katolik może doświadczyć obecności Boga w swoim życiu i otworzyć się na Jego wolę. To również sposób na budowanie relacji z Chrystusem i umacnianie swojej duchowości. Czytanie Ksiąg Pisma Świętego jako formy osobistej modlitwy pozwala także na zgłębianie tajemnic wiary, rozwiązywanie nurtujących pytań oraz odnajdywanie odpowiedzi na trudności życiowe. To także doskonała forma duchowego wsparcia i pocieszenia w trudnych chwilach.
Księgi Pisma Świętego pomocne w codziennym życiu.
Księgi Pisma Świętego są fundamentalnym elementem katolickiej wiary, a ich znaczenie w codziennym życiu wierzącego jest nieocenione. Oto kilka sposobów, w jakie Księgi Pisma Świętego mogą być pomocne w naszym życiu:
- Pokierowanie moralne: Pisma Święte są doskonałym przewodnikiem moralnym, ukazującym nam, jak postępować we wszystkich aspektach życia. Dzięki biblijnym zasadom, możemy podejmować mądre decyzje i kierować się właściwym postępowaniem.
- Źródło pociechy i nadziei: W trudnych chwilach, przemyślenia zawarte w Księgach Pisma Świętego mogą stanowić źródło pociechy, siły i nadziei. Słowa Biblijne mogą dodawać otuchy i perspektywy, pomagając nam przezwyciężać trudności.
- Wzmacnianie relacji z Bogiem: Regularna lektura Pism Świętych pomaga nam zbliżyć się do Boga i pogłębiać naszą relację z Nim. Poznanie Jego nauk i miłości sprawia, że stajemy się bliżej Niego i lepiej Go rozumiemy.
- Nauka i przejrzystość: Księgi Pisma Świętego dostarczają nam mądrości i nauk, które pomagają nam zrozumieć cele i cele życia. Dzięki nim, możemy kształtować nasze wartości i przekonania zgodnie z naukami biblijnymi.
PODSUMOWANIE WIZYTY DUSZPASTERSKIEJ
W PARAFII CHRYSTUSA KRÓLA
ŻYWIEC SPORYSZ – 2025 r.
Dobiegła końca w naszej parafii wizyta duszpasterska – kolęda. Składamy wszystkim podziękowanie za życzliwe przyjęcie i ofiary składane z racji kolędy – „Bóg zapłać”. Chcemy podziękować Bogu za waszą gościnność i życzliwe przyjęcie, za Wasze zaangażowanie w życie parafii i dbałość o nią wraz ze świątyniami. W naszej ocenie wizyta przebiegała w dobrej atmosferze. W parafii jest ok. 1650 rodzin (wszystkich) z czego kapłanów przyjęły 1330 rodzin (tj 80%) Pozostałe z różnych powodów nie zaprosiły na modlitwę i pobłogosławienie domu. Wszystkim jednak błogosławiliśmy i błogosławić będziemy. Naszym podziękowaniem będzie odprawiona Msza św. w intencji wszystkich rodzin kolędowych niedzielę 2 lutego o godz. 11.00. Chcemy was również zaprosić na koncert kolędowo-noworoczny Żywieckiej Orkiestry Dętej, która wystąpi na Mszy o 2 lutego o godz. 11.00. Dziękujemy za ofiary materialne (tzw. koperty, które zgodnie z decyzją ks. bp. Ordynariusza posłużą rozwojowi duszpasterstw diecezjalnych, parafialnych oraz jako wsparcie dla księży w naszej parafii).
Chcemy podziękować za wszelkie uwagi cenne rady i wskazówki na przyszłość. W myśl Synodu który zakończył się jesienią zeszłego roku pragniemy bardziej otworzyć się na współpracę i działania świeckich w Kościele i dla Kościoła, a przeciwstawiać się krytykanctwu jałowemu. Za co was cenimy i w czym upatrujemy dobrą i owocną przyszłość dla kościoła i parafian.
Są plusy życia parafialnego:
- Pięknieje nasza świątynia i nabiera mocy duchowego rozmodlenia przy ołtarzach ( ołtarz główny, ołtarz Bożego Miłosierdzia, ołtarz Matki Bożej Nieustającej Pomocy, ołtarz Krzyża pod chórem).
2. Wzrosła liczba na Mszy św. o 11.oo młodych rodzin z małymi dziećmi.
3. Rozwijają się liczebnie wspólnoty działające przy parafii zwłaszcza (Parafialna Świetlica, klub Anonimowych Alkoholików i Zespół Charytatywny).
4. Przybywa wiernych na codziennych Mszach św.
5. Wzrasta świadomość częstej Komunii św.
6. Rozwija się nabożeństwo i kult Bożego Miłosierdzia i Matki Bożej Nieustającej Pomocy.
7. Zwiększa się świadomość i chęć pomagania potrzebującym ( akcje dla chorych dzieci , dla seniorów dla Strażaków dla misji i misjonarzy dla powodzian, dla Ukrainy) zaangażowania parafian i gości liczne akcje charytatywne i zbiórki zarówno.
8. Przybywa liczba starszych i chorych w domach chętnych by zaprosić kapłana z posługą sakramentalną z racji I soboty miesiąca. To efekt modlitwy Apostolstwa Dobrej Śmierci działającego w naszej parafii i otwartości i wrażliwości rodzin.
Są także i minusy życia parafialnego.
- Niedostateczny udział w praktykach religijnych dużej części rodzin, dzieci i młodzieży szkolnej. Liczba mieszkańców Sporysza ok. 4350 os. Z tego do kościoła regularnie uczęszcza 1 850 osób a komunie przejmuje ok 780 osób. Stanowi to niecałe 48% parafian. Jest to efekt pandemii oraz zmasowanej propagandy niszczącej duchową tkankę moralności wiernych.
2. Istnieje duży problem małżeństw niesakramentalnych, rodzin poczwarkowych, gdzie dzieci mają problemy, która jest właściwa mama, a która macocha, czy który jest właściwy ojciec, a który ojczym. Ludzie żyją bez ślubu mimo że nie mają żadnych przeszkód do zawarcia małżeństwa. Są też poranieni samotni porzuceni małżonkowie.
3. Spada dzietność w rodzinach i również brak świadomości by ochrzcić dziecko. Rodziny z trójką dzieci traktuje się w takich środowiskach jak „patologia” Rodzina boża to najlepsze środowisko dla każdego dziecka poczętego i urodzonego.
4. Pojawiły się problemy z nadużyciami środków odurzających w śród młodych ludzi na zabawach , dyskotekach wyjazdach, o czym alarmują nauczyciele policja i psychologowie. są problemy nadużyciem alkoholu w rodzinie i co za tym idzie deprawowanie młodego pokolenia.
Są podejmowane próby pomocy i rozwiazywania problemów.
Razem ze wspólnotami działającymi przy parafii chcemy pomagać poranionym, pouczać wątpiących, wspierać modlitewnie zagubionych moralnie. Chcemy zorganizować duszpasterstwo osób niesakramentalnych, chcemy w kościele na zakończenie Mszy św. udzielać im błogosławieństwa jako pewnego bonusu, by się nie poddawali w walce z grzechem i starali rozwijać dobro w nowym związku. Wszystkich bierzemy ich w modlitewną opiekę ufając, że Bóg pomoże im znaleźć właściwą drogę życia i da siły do wyjścia z różnych nałogów. Chcemy rozwijać nabożeństwo do Miłosierdzia Bożego w III piątek miesiąca i zapraszać rodziny by modliły się za swych bliskich zmarłych. Chcemy rozwijać nabożeństwo do Matki Bożej Nieustającej Pomocy by gromadzić grupy według wieku stany zawodu i na wzór wzięty z rzymskich uroczystości Jubileuszowych tu na miejscu z nimi przeżywać doświadczenie łaski zachęcając do coraz lepszego i piękniejszego życia i realizacji swego charyzmatu i powołania.
Materialną pamiątką Roku Jubileuszowego-2025, ma być figura Jezusa Chrystusa króla na frontonie kościoła, dokończenie remontu kaplicy za mostem, dokończenie malowanie nawy głównej Kościoła i nowa instalacja grzewcza (gazowa) do kościoła domu parafialnego i plebani) Niech dobry Bóg, który w nas rozpoczął dobre dzieło wszystkim hojnie błogosławi, dary i talenty pomnaża, by jego świątynia dom Boży wypełniła chwała i wszyscy parafianie.
ks. Adam Hopciaś proboszcz
80 rocznica wyzwolenia niemieckiego koncentracyjnego
obozu Auschwitz Birkenau
27 styczeń 1945-2025
Wiara i życie religijne w Auschwitz
W dniu 27 stycznia przypada 80 rocznica wyzwolenia niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau w Oświęcimiu. W obozie Auschwitz-Birkenau w latach 1940-1945 hitlerowcy zgładzili co najmniej 1,1 mln osób, głównie Żydów, ale także ok. 75 tys. Polaków oraz tysiące Romów, jeńców sowieckich i przedstawicieli innych narodów.
Jak wyglądało życie religijne w tym piekle na ziemi? Mimo ekstremalnych warunków i zakazu praktyk religijnych pod groźbą śmierci więźniowie niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau ryzykowali życie, by modlić się, organizować Msze czy wspólnie śpiewać pieśni religijne. Modlitwa, sakramenty i symbole religijne, takie jak różańce wykonane z chleba, były dla nich formą duchowego wsparcia, dając nadzieję i umożliwiając przetrwanie obozowej codzienności. Życie religijne w Auschwitz było nie tylko wyrazem wiary, ale także aktem oporu wobec narzuconej dehumanizacji. Praktyki religijne, choć skromne i wiążące się z niebezpieczeństwem, dawały więźniom siłę, by przetrwać i zachować resztki człowieczeństwa. W obozie więźniowie modlili się zarówno indywidualnie, jak i w grupach, często w tajemnicy. Różnorodność religijna osadzonych, w tym katolików, żydów, prawosławnych i innych, sprawiała, że modlitwy i obrzędy różniły się w formie. Nawet w skrajnych warunkach religia stanowiła formę duchowego wsparcia, jednocząc ludzi w obliczu śmierci i cierpienia. Dla wielu rzeczywistość obozowa powodowała okresowe i trwałe załamania” Wielu wyznawców judaizmu, czy chrześcijaństwa pytało o sens wiary. Często kończyło się to zwątpieniem w opatrzność Boską. Niektórzy jednak więźniowie dopiero w obozie zwracali się ku Bogu. Choć więźniom nie wolno było mieć żadnych rzeczy osobistych, niektórzy z nich postanowili zatrzymać przy sobie przedmioty kultu religijnego, bez względu na surową karę, jaka ich za to mogła spotkać. Różańce, medaliki czy modlitewniki były niekiedy nielegalnie dostarczane do obozu przez zatrudnionych tam pracowników lub działaczy ruchu oporu. Niektórzy z osadzonych sami wykonywali różańce z chleba obozowego lub sznurka. Więźniowie, mimo surowych zakazów, starali się zachować symbole religijne, takie jak różańce czy medaliki. Niektóre z nich wykonywano własnoręcznie – z chleba lub sznurka. Te przedmioty, często zdobywane z ogromnym trudem, były nie tylko symbolem wiary, ale także wsparciem psychicznym. Więzieni w obozie kapłani odprawiali Msze św. w ukryciu, np. na strychach lub w piwnicach. Jeden z księży wspominał, że w Boże Narodzenie 1941 roku odprawił Eucharystię na strychu jednego z bloków, używając szklanki jako kielicha. Eucharystia była symbolem nadziei i wiary, a wielu więźniów uczestniczyło w tych obrzędach, mimo świadomości grożących konsekwencji. Modlitwa była kluczowym elementem przetrwania. Odwołanie do Boga uspokajało wewnętrznie, przynosząc nadzieję, że uda mu się przeżyć obóz. Także wielu Żydów modliło się potajemnie, narażając się na brutalne kary. Jednocześnie zdarzały się sytuacje, w których chrześcijanie i Żydzi wspierali się wzajemnie w praktykach religijnych, co świadczy o sile wspólnoty i wzajemnym szacunku. Okres Bożego Narodzenia był szczególnie istotny w życiu religijnym więźniów. Choć władze obozowe pozwalały na pewne formy świętowania, np. ustawienie choinki czy śpiew kolęd, to wydarzenia te były często paradoksalnie zestawiane z dramatem śmierci i cierpienia. Na przykład więźniowie wspominają, że ciała zmarłych układano pod choinką na placu apelowym. Taki widok bardzo przygnębiał tych, którzy zmuszeni byli stać na apelu rannym i wieczornym. W tym czasie bez względu na narodowość, wyznanie czy poglądy polityczne więźniowie łamali się chlebem i życzyli sobie wzajemnie głównie doczekania wolności. Ksiądz więzień opowiadał o swoją pierwszą Wigilię w obozie, gdy łamał się opłatkiem, który otrzymał w paczce od oświęcimskiego proboszcza. Mówił, że wielu więźniów spowiadało się potajemnie u osadzonych w obozie księży. Duchowni w obozie odgrywali kluczową rolę w podtrzymywaniu wiary i nadziei. Organizowali modlitwy, udzielali sakramentów i wspierali innych więźniów. Byli jednak jedną z najbardziej prześladowanych grup. Wspomnieć trzeba choćby franciszkanina o. Maksymiliana Kolbego. To oni organizowali przejawy życia sakramentalnego w obozie: od zakazanej i trudnej do zorganizowania Eucharystii, przez spowiedź, po małżeństwo i chrzest.