Refleksja nad Słowem (Mt 25,1-13).
NALEŻY CZUWAĆ
Bóg przychodzi, kiedy chce i jak chce. I nie należy Jego przyjścia kojarzyć tylko ze śmiercią. Bóg wchodzi w życie człowieka nie tylko po to, by go zabrać z tego świata, ale przede wszystkim po to, by mu udzielić swoich łask, albo przestrzec przed wstępowaniem na drogę, która prowadzi donikąd.
Te Boże przyjścia są o wiele ważniejsze niż to ostatnie. Dlatego tak bardzo jest potrzebne czuwanie, by usłyszeć Jego głos. Naszym największym błędem jest to, że nie wsłuchujemy się w Boży glos, i może dlatego tak często wpadamy w pułapki, jakie zastawia życie. Słuchamy wszystkich: spikerów w radiu, polityków i zwykłych plotkarzy, nie słuchamy tego jednego, najważniejszego głosu – głosu Boga. A nie słuchamy dlatego, iż nie czuwamy i nie oczekujemy. Przy czym niezwykle ważne jest oczekiwanie. Kto czeka ten nadsłuchuje, a nadsłuchując ma szansę spotkania z Tym, Który przychodzi.
Jakie są konsekwencje naszego niedbalstwa? Niezwykle groźne – zatrzaśnięte drzwi i straszne słowa Chrystusa: „Zaprawdę powiadam wam, nie znam was.”
Co zatem mamy robić? Nic innego jak stosować się do zalecenia Chrystusa, Który mówi: „Czuwajcie, bo nie znacie dnia ani godziny”.
Czy tylko to? Nie tylko. Potrzebny jest jeszcze znak rozpoznawczy. Tym znakiem jest płonące światło w rękach. Po tym znaku rozpoznaje nas Chrystus. Świat dzieli się na ludzi światła i ciemności. Ewangeliczne, płonące lampy w rękach są znakiem przynależności do kręgu Bożego światła i jedności z Ojcem w Jezusie Chrystusie. To On dostarcza tej oliwy i on zapala światło. Dlatego starajmy się czuwać i być w stałej łączności z Chrystusem.
ZADANIE NA TYDZIEŃ
- Do przemyślenia:
Czy jestem wyczulony na Boże natchnienia? Czy jestem gotów je przyjąć?
Czy nie mówię czasem Bogu „nie”?
- Do wykonania:
Będę uważniej wsłuchiwał się w to, co chce mi Bóg powiedzieć przez ludzi, sytuacje, głos sumienia i inne znaki.
Słowo duszpasterskie
Od złości do przemocy
Każdy człowiek ma naturalną skłonność zarówno do odczuwania złości, jak i do zachowań agresywnych. Jest w nas taka część, która, żeby przeżyć, musi zawalczyć o swoje. Małe dzieci dużo się złoszczą, a sposób wyrażania tego bywa spektakularny. W toku dorastania uczymy się jednak takich sposobów wyrażania złości, które nie krzywdzą innych, przede wszystkim dlatego, że nasze granice wyznaczane są granicami innych ludzi. Ważne, by rozróżnić agresję od złości. Złość to coś, co czujemy w odpowiedzi na warunki wewnętrzne lub zewnętrzne, które naruszają nasz dobrostan. Agresja jest natomiast zachowaniem, jakie wyrażamy wobec innych ludzi w następstwie odczuwania złości. Agresja ma na celu wyrządzenie szkody fizycznej, psychicznej lub emocjonalnej. Złość to natomiast emocja, która o czymś nas informuje. Możesz odczuwać złość, nie możesz natomiast stosować wobec innych agresji. Nikt nie ma też prawa stosować agresji wobec ciebie. Zachowania agresywne obejmują przemoc bezpośrednią, taką jak bicie czy niszczenie mienia, a także pośrednią. Słowna agresja polega na obrażaniu, groźbach czy manipulacji.
Agresja i przemoc ze swej natury sprzeciwia się Bogu. Bóg niczego sam nie czyni na siłę. Nie zmusza też człowieka, by szedł za Nim. Jezus mówi: „Jeśli kto chce pójść za mną…”. Jeśli chcesz – od tego zaczyna się przygoda z Bogiem. Trzeba nam być uważnymi na wszelkie przejawy przemocy zarówno w osobistych relacjach jak i w stosunkach z grupami, wspólnotami. Mamy naśladować Chrystusa. Mamy tak postępować, aby dawać wyraz naszej głębokiej wierze: Dobro jest tak silne, że nie musi odwoływać się do przemocy. Warto przypomnieć refleksje ks. Jerzego Popiełuszki, które to przypominają. Przemoc nie zwycięża, choć może przez jakiś czas triumfować Mamy tego najlepszy dowód spod krzyża Chrystusa. Tam również była przemoc, była nienawiść do prawdy. Ale przemoc i nienawiść zostały pokonane przez miłość Chrystusa. Aby zło dobrem zwyciężać i zachować godność człowieka, nie wolno walczyć przemocą… Przemoc nie jest oznaką siły, lecz słabości. Komu nie udało się zwyciężyć sercem i rozumem, usiłuje zwyciężyć przemocą. Każdy przejaw przemocy dowodzi moralnej niższości. Najwspanialsze i najtrwalsze walki, jakie zna ludzkość, jakie zna historia, to walki ludzkiej myśli; najnędzniejsze i najokrutniejsze, to walki przemocą. Chrześcijaninowi nie może wystarczyć tylko potępienie zła, kłamstwa, tchórzostwa, zniewalania, nienawiści, przemocy. Chrześcijanin musi być prawdziwym świadkiem, rzecznikiem i obrońcą sprawiedliwości, dobra, prawdy, wolności i miłości. O te wartości musi odważnie się upominać dla siebie i innych. Dzięki zwycięstwu Chrystusa możemy szatana pokonać. Gdy jednoczymy się z Bogiem przez wiarę i modlitwę, wówczas odnosimy nad złem zwycięstwo. Najwięcej sił do takiej walki daje Eucharystia.
duszpasterz
TEMAT TYGODNIA
XVIII Dzień Solidarności z Kościołem prześladowanym
8 listopad 2026 r.
Prześladowania chrześcijan przybierają na sile
Ponad 220 milionów chrześcijan na świecie jest bezpośrednio narażonych na prześladowania. Najnowszy raport organizacji Pomoc Kościołowi w Potrzebie (PKWP), opublikowany 27 października, alarmuje, że w ciągu ostatnich dwóch lat skala represji osiągnęła bezprecedensowy poziom. Zagrożeniem są zarówno działania władz państwowych i nacjonalizm religijny, jak i terroryzm dżihadystyczny oraz konflikty zbrojne. Ponad 220 milionów chrześcijan jest bezpośrednio narażonych na prześladowania. W opublikowanym we wtorek 27 października raporcie „Prześladowani i zapomniani” organizacja Pomoc Kościołowi w Potrzebie (PKWP) przedstawia alarmujący obraz sytuacji chrześcijan na świecie. Raport, obejmujący lata 2024–2026, analizuje sytuację w 18 krajach wybranych ze względu na ich położenie geograficzne oraz różnorodność zagrożeń, z jakimi mierzą się tam wspólnoty chrześcijańskie. Wnioski są jednoznaczne: w ciągu ostatnich dwóch lat presja wywierana na chrześcijan osiągnęła niespotykane dotąd rozmiary. W ponad połowie państw objętych analizą sytuacja pogorszyła się w porównaniu z rokiem 2024. Wolność religijna na świecie jest coraz bardziej ograniczana, a przypadki nękania wspólnot wyznaniowych osiągają niepokojącą skalę. Jak zauważa PKWP, pogłębia się przy tym dysproporcja między sytuacją chrześcijan a położeniem wyznawców innych religii.
Represje pod pozorem prawa
Jednym z najważniejszych zjawisk opisanych w raporcie jest coraz częstsze wykorzystywanie aparatu administracyjnego, policji i wymiaru sprawiedliwości do ograniczania wolności religijnej. W Chinach państwowy nadzór obejmuje nawet oficjalnie uznawane wspólnoty kościelne. Władze starają się ograniczać przekazywanie wiary kolejnym pokoleniom, a jednocześnie narzucają religiom tak zwaną „sinizację”, czyli podporządkowanie ich zasad i działalności wytycznym Komunistycznej Partii Chin. W Nikaragui represje wobec Kościoła gwałtownie się nasiliły. Ich ofiarami padają przede wszystkim duchowni i członkowie wspólnot zakonnych, zatrzymywani pod niejasnymi zarzutami, a niekiedy zmuszani do opuszczenia kraju.
Nacjonalizm religijny uderza w mniejszości
Kolejnym niepokojącym zjawiskiem jest wzrost nacjonalizmu etniczno-religijnego. W Indiach i Pakistanie utożsamianie tożsamości narodowej z przynależnością do określonej religii prowadzi do marginalizacji chrześcijańskich mniejszości, narażając je na dyskryminację i przemoc. Sama przynależność do chrześcijaństwa staje się powodem wykluczenia. W Indiach coraz więcej stanów wprowadza przepisy ograniczające możliwość zmiany wyznania. Chrześcijanie padają również ofiarą niemal codziennych ataków, które utrudniają im swobodne praktykowanie wiary. W Pakistanie coraz częściej pojawiają się oskarżenia o bluźnierstwo, prowadzące do samosądów, pochopnych wyroków i uwięzienia osób, którym nie udowodniono winy. Szczególnie dramatyczna jest sytuacja dziewcząt pochodzących z ubogich rodzin chrześcijańskich. Są one narażone na porwania, przymusowe małżeństwa i wymuszone konwersje na islam. Kiedy dziewczyna zostaje siłą nawrócona na islam, jej rodzinie niezwykle trudno jest ją odzyskać . Jej konwersja przedstawiana jest jako oficjalna. Jeśli później zechce powrócić do swojej pierwotnej religii, może zostać uznana za apostatkę i stać się ofiarą poważnej przemocy.
Afryka epicentrum przemocy dżihadystycznej
Jednym z najpoważniejszych zagrożeń pozostaje rozprzestrzenianie się dżihadyzmu, szczególnie w Afryce Subsaharyjskiej. Według Pomocy Kościołowi w Potrzebie region ten stał się głównym światowym epicentrum przemocy dżihadystycznej wymierzonej w chrześcijan. Spośród dziesięciu państw najbardziej dotkniętych tym zjawiskiem aż sześć znajduje się w Afryce. W Burkina Faso islamiści kontrolują około 40 proc. terytorium kraju. Poważna sytuacja panuje również w Mozambiku i Mali. Szczególnie dramatyczne doniesienia napływają z Nigerii. Według raportu organizacji Intersociety, opublikowanego 6 września, od początku 2026 roku mogło tam zginąć ponad 3 tysiące chrześcijan. Brutalne ataki zmuszają mieszkańców do opuszczania domów i rodzinnych miejscowości. Przymusowe migracje nie tylko powodują dramatyczne cierpienia poszczególnych rodzin, lecz także trwale osłabiają obecność chrześcijaństwa w całych regionach.
Wojny wypędzają chrześcijan z ich ziemi
Raport zwraca również uwagę na skutki konfliktów zbrojnych. Nawet tam, gdzie chrześcijanie nie są bezpośrednim celem prześladowań religijnych, wojny prowadzą do stopniowego zanikania miejscowych wspólnot. W Libanie walki na południu kraju zmuszają chrześcijańskie rodziny do opuszczania ziem, na których ich przodkowie żyli od pokoleń. Podobnie dramatyczna jest sytuacja w Strefie Gazy. Setki chrześcijan zostały zmuszone do ucieczki, a około 700 wiernych, którzy pozostali na miejscu, nadal zmaga się z zagrożeniem bombardowaniami, a niekiedy również działaniami izraelskiej armii. W takich warunkach zagrożone jest nie tylko bezpieczeństwo pojedynczych osób, ale samo przetrwanie wielowiekowych wspólnot chrześcijańskich.
Największym zagrożeniem może okazać się obojętność
Prześladowania przybierają różne formy. Czasem są to represyjne przepisy i decyzje administracyjne, innym razem zamachy terrorystyczne, przemoc tłumu lub przymusowe wysiedlenia spowodowane działaniami wojennymi. Niezależnie od formy, jaką przyjmują, każdego dnia zagrażają tysiącom ludzi, którzy mimo niebezpieczeństwa pozostają wierni Chrystusowi. Dla 220 milionów zagrożonych chrześcijan największym niebezpieczeństwem nie jest już wyłącznie przemoc. Równie groźna okazuje się obojętność świata.
Narodowe Święto Niepodległości
11 listopada
KOŚCIÓŁ I POLSKA DROGA KU NIEPODLEGŁOŚCI
Niepodległość to nie tylko pojawienie się znowu na mapie państwa o nazwie Polska. Niepodległość to odzyskiwanie wciąż nowych obszarów wolności, uwalnianie się od narzuconych nam z zewnątrz przeróżnych zależności, obcych nam kultur, ideologii czy wizji naszej państwowości.
108-rocznica niepodległości. 11 listopada 1918 r. to początek odzyskiwania niepodległego państwa polskiego. Bo nie dokonało się to jednorazowo, w tym jednym dniu. Odzyskiwaliśmy i odzyskujemy niepodległość wciąż. Jest to trwający w czasie proces, znaczony tylko szczególnymi datami, takimi jak: rok 1945 (koniec wojny), strajki w 1968, 1970, 1978, 1980 (powstanie Solidarności). Proces ten nie zakończył się nawet w 1989 r., gdy powstał rząd T. Mazowieckiego.
Kościół katolicki pomagał i pomaga w odzyskiwaniu wolności. Już u początków naszej państwowości, od chrztu Polski zostaliśmy włączeni w krąg zachodniej kultury i cywilizacji łacińskiej, co miało decydujące znaczenie w procesie kształtowania się polskiego obyczaju politycznego i naszej narodowej mentalności. Religia chrześcijańska zapewniła Polsce trwałe i pełnoprawne miejsce we wspólnocie państw chrześcijańskich ówczesnej Europy. W ciągu wieków następowała coraz silniejsza identyfikacja Polaków z wyznaniem katolickim, a od XVII w. stało się ono wręcz synonimem polskości. Liczne wojny z muzułmańską Turcją, luterańską Szwecją (potop szwedzki) czy prawosławną Rosją tylko zwiększyły przywiązanie Polaków do wiary katolickiej. Zwycięstwo Sobieskiego pod Chocimiem i Wiedniem nad Turkami rozsławiły Rzeczpospolitą jako faktyczne przedmurze chrześcijaństwa.
Czas zaborów, okupacja, komunizm. Eksperyment o nazwie demokracja szlachecka z jej liberum veto zakończył się katastrofą. Nadmiar przywilejów szlacheckich sprawił, że szlachta nie uniosła ciężaru odpowiedzialności za państwo (w czasie potopu szwedzkiego wykazała się brakiem patriotyzmu i masowym przechodzeniem na stronę wroga). Zaczął się 123-letni okres zaborów. Zaborcy przez germanizację i rusyfikację dążyli do wynarodowienia Polaków. W tych trudnych czasach przejawem patriotyzmu było publiczne manifestowanie przywiązania do religii, walka o obronę prawa do odmawiania modlitw w szkołach po polsku. W okresach niewoli polski Kościół i duchowieństwo aktywnie włączyły się w działalność niepodległościową, wspierały narodowe powstania przeciwko zaborcom. Duchowieństwo nie tylko wspierało naród słowem i modlitwą, ale też ginęło z bronią w ręku za wiarę i Ojczyznę, było mordowane, zsyłane czy zmuszane do emigracji. Po odzyskaniu niepodległości w 1918 r. okazało się, że ponad 90% Polaków realizowało podstawowe praktyki religijne. Doszło więc do swoistej identyfikacji pojęć Polak i katolik. Niestety wolność trwała krótko. Nastały lata II wojny światowej, okupacji, a potem ponury okres komunizmu. Zarówno okupant niemiecki, jak i sowiecki postrzegali katolickie duchowieństwo jako moralną, intelektualną i patriotyczną elitę narodu polskiego, którą należy zniszczyć w pierwszej kolejności. Dlatego polskie duchowieństwo zostało podczas II wojny światowej poddane ogromnym prześladowaniom.
Jasnogórskie Śluby Narodu i Wielka Nowenna. Wiara chrześcijańska i Kościół pomagali przetrwać dyktatury. Stefan Wyszyński i Karol Wojtyła i ich heroiczna postawa pozwoliły ocalić polski Kościół i wiarę w tamtym okresie. Prymas jaku duchowy przywódca zniewolonego narodu wymyślił Jasnogórskie Śluby Narodu (1956), Wielką Nowennę (1957-1965) połączoną z peregrynacją kopii obrazu jasnogórskiego po parafiach oraz obchody Millenium Chrztu Polskiego. A dopełnieniem triumfem Kościoła polskiego był wybór Karola Wojtyły na papieża (16 października 1978 r.), co wywołało panikę w całym bloku komunistycznym, a ogromny entuzjazm w narodzie.
Czy doceniamy? Dopiero z perspektywy wieków widać pozytywny wpływ chrześcijaństwa i Kościoła na losy narodu i państwa polskiego. Kościół zapłacił i wciąż płaci ogromną cenę. I dzisiaj walczy się z Kościołem i religią, by wyrzucić ją z przestrzeni publicznej, z naszych ulic, wiejskich dróżek, szkół, szpitali. Dziś też atakuje się duchowieństwo, odzierając je z tego, co prawe i szlachetne, a akcentując i rozdmuchując to, co słabe, niegodne, a nawet haniebne. Sposoby wynarodowiania Polaków są wciąż takie same od wieków. Aby ujarzmić i zniewolić Polskę i Polaków, walczy się z Kościołem i zohydza się nam kler. Kiedyś robili to najeźdźcy, rozbiorcy, komuniści, a obecnie współcześni władcy Europy, przy aktywnym udziale niektórych Polaków. Dobrze, żeby pamiętali o tym ci, którzy dzisiaj tak domagają się wyrugowania Kościoła z przestrzeni publicznej.
Modlitwa za Ojczyznę ks. Piotra Skargi
„Boże, Rządco i Panie narodów, z ręki i karności Twojej racz nas nie wypuszczać, a za przyczyną Najświętszej Maryi Panny, Królowej naszej, błogosław Ojczyźnie naszej, by – Tobie zawsze wierna – chwałę przynosiła Imieniowi Twojemu, a syny swe wiodła ku szczęśliwości. Wszechmogący, wieczny Boże, wzbudź w nas szeroką i głęboką miłość ku braciom i najmilszej matce, Ojczyźnie naszej, byśmy jej i ludowi Twemu, swoich pożytków zapomniawszy, mogli służyć uczciwie. Ześlij Ducha Świętego na sługi Twoje, rządy naszego kraju sprawujące, by wedle woli Twojej ludem sobie powierzonym mądrze i sprawiedliwie zdołali kierować. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen„
W obliczu wyzwań stojących przed Polską, modlitwa ks. Piotra Skargi pozostaje niezwykle aktualna. Jej odmawianie to wartościowy akt wiary i patriotyzmu, łączący nas z tradycją i inspirujący do troski o wspólne dobro. Niech te słowa umacniają w nas pragnienie budowania Ojczyzny opartej na mądrości, jedności i uczciwej służbie.
Statystyka duszpasterska w parafii Żywiec Sporysz
Październik– 2026r.
Do grona dzieci Bożych przez sakrament Chrztu św. zostali włączeni:
- Oliwier, s. Jarosława i Danuty
- Elena, c. Wojciecha i Dominiki
Po wieczną nagrodę do Pana odeszli z naszej wspólnoty parafialnej trzej parafianie i dwie parafianki.
Studniówka w parafii Chrystusa Króla!!!!!
Czas na Misje Święte w parafii
14 – 21 lutego 2027 r.
…Dziś chcę gościć w twoim domu… (Łk19,5)
Drodzy Parafianie! .
Już tylko 100 dni dzielą nas od rozpoczęcia w naszej parafii Misji Świętych. Dwa tysiące lat temu, kiedy Jezus, nasz Zbawiciel przyszedł na ziemię, pragnął ogłosić światu, że Bóg naprawdę i do końca kocha każdego człowieka. To była Jego misja okupiona Ofiarą Golgoty. Ta Chrystusowa misja nie zatrzymała się w czasie. Ten sam Chrystus, którego znamy z Ewangelii i za którym idziemy drogami wiary przyjdzie do naszej parafii poprzez posłanych do nas misjonarzy. Przyjdzie ze swoim słowem, przebaczeniem i miłością. To są Misje Święte. .
Tak, więc będzie to czas szczególnej obecności wśród nas Jezusa Chrystusa; Tego samego, który kiedyś powiedział do Zacheusza: „dziś chcę gościć w twoim domu…” (Łk.19,5). Kościół parafialny – nasza Wspólnota i każde ludzkie serce staje się DOMEM, w którym chce podczas tych dni w szczególny sposób zagościć Jezus Chrystus. Wprawdzie jest On wśród nas nieustannie obecny, lecz obecność ta poprzez Misje Święte, będzie jakby bardziej dostrzegalna i bardziej przekonywująca.
Kiedy Jezus zagościł w domu Zacheusza, spełniły się jego najskrytsze pragnienia, a „udziałem tego domu stało się zbawienie…” (Łk.19,9). To samo dokona się w Tobie, kiedy przyjmiesz propozycję Chrystusowej gościny. On ma moc spełnić najskrytsze Twoje pragnienia i udziałem Twego domu stanie się zbawienie .
Jesteśmy pokoleniem ludzi tak bardzo żyjących w pośpiechu. W zabieganiu wokół codziennych spraw, problemów, trudnych wyborów i decyzji, często gubimy to, co najważniejsze. Misje Święte są czasem zatrzymania się w drodze. Są czasem wewnętrznego zadumania się nad swoim życiem; aby móc doświadczyć spotkania z Chrystusem, odnaleźć nowy sens naszego życia i być może, dla niejednego – jeszcze raz rozpocząć wszystko od nowa .
Droga Siostro i Bracie, przyjmij już dziś serdeczne zaproszenie do uczestnictwa w Misjach Świętych. Są one dla Ciebie, który nie wyobrażasz sobie życia bez Boga – abyś został umocniony; są one dla tych, którzy ulegli zniechęceniu i zwątpieniu – aby mogli nadzieję odnaleźć; są one również dla tych, którzy zobojętnieli i odeszli – aby mogli powrócić .
Niech, więc się każdy duchowo poruszy, żeby wejść w nasz wspólny duchowy wysiłek życia z wiary. Licząc na dobrą wolę i zrozumienie oddajemy całą Rodzinę Parafialną we wstawiennictwo świętych Patronów naszej parafii i prosimy Was o modlitwę i czynne zaangażowanie się w przeprowadzenie tego Bożego Dzieła
proboszcz Adam Hopciaś
Jak będą przebiegać misje w Żywcu-Sporyszu.
Czas trwania: Potrwają 7 dni 13-21.02.2026 r (od soboty do soboty).
Prowadzenie: Prowadzi je specjalnie zaproszony o. Lucjusz Wilk – z Zakonu Bernardynów w Leżajsku
Główny cel: Celem jest ożywienie i pogłębienie wiary, moralna odnowa oraz skłonienie wiernych, parafian do refleksji nad życiem religijnym.
Przebieg codzienny: Msze święte ze specjalnymi kazaniami misyjnymi. Nabożeństwa, takie jak Droga Krzyżowa, Różaniec misyjny, nabożeństwa za zmarłych czy adoracja Najświętszego Sakramentu, spotkania dedykowane konkretnym grupom (np. małżonkom, młodzieży, dzieciom, osobom chorym czy starszym). Nauka i przypomnienie podstawowych prawd wiary oraz przyrzeczeń chrzcielnych.
Zakończenie: Kulminacją jest zazwyczaj przystąpienie do sakramentu pokuty (spowiedzi) i Eucharystii oraz uroczyste poświęcenie Krzyża Misyjnego, który stawia się przy kościele na pamiątkę tego czasu.
Gorąca prośba do wszystkich parafian!!!
Rozpoczynamy przygotowanie do MISJI PARAFIALNYCH 2027. Chciałbym cię prosić w tym tygodniu o deklaracje by przynajmniej raz w miesiącu ofiarować w intencji przygotowania i owoców MISJI PARAFIALNYCH 2027 następujących zobowiązań:
* Jednodniowy post o chlebie i wodzie
* Modlitwa w domu rodzinna w intencji misji
* Adoracja Najświętszego Sakramentu minimum 1h ( I czwartki miesiąca)
* Komunia św. w intencji misji ( I niedziele miesiąca)
Zapraszamy siebie i was najpierw do modlitwy i postu w intencji misji, a także do zastanowienia, jakie tematy o których byście chcieli porozmawiać z misjonarzami czy pracującymi w parafii duszpasterzami. ( będzie skrzynka pytań) Pragniemy by oprócz głoszenia w czasie Homilii był czas na osobiste rozmowy ale przede wszystkim na modlitwę ( rozmowę z Bogiem)
Opowiadanie dla ducha
Nie tylko dla dzieci
Legenda o Lechu, Czechu i Rusie
Dawno temu żyli 3 bracia: Lech, Czech i Rus. Bracia byli mądrzy i odważni. Opiekowali się ludźmi ze swoich rodów. Ród to grupa kilku rodzin.
Na początku ludziom żyło się dobrze. Na polach, w rzekach i lasach było dużo jedzenia. Rodziło się dużo dzieci. Ludzi w rodach było coraz więcej.
Po jakimś czasie zaczęło brakować jedzenia. Ludzie nie mieli co jeść. Lech, Czech i Rus myśleli jak pomóc swoim rodom. Postanowili wyruszyć na poszukiwanie lepszego miejsca do życia.
Bracia zaprowadzili ludzi na wyprawę. Droga była trudna.
Szli przez gęste lasy i wielkie góry. Czasem musieli przejść przez niebezpieczne rzeki.
Pewnego dnia wyprawa zatrzymała się w pięknym miejscu.
Rosła tu gęsta zielona trawa. Było dużo rzek. Rus postanowił zamieszkać tu ze swoim rodem. Pożegnał się z braćmi.
Lech i Czech poszli dalej. Po kilku dniach zatrzymali się obok wielkiej góry. Czechowi bardzo spodobało się to miejsce. Postanowił tu zamieszkać ze swoim rodem.
Lech i jego ludzie poszli dalej. Zatrzymali się na łące obok lasu. Zobaczyli: – lasy ze zwierzętami
– rzeki pełne ryb
– piękne jeziora i łąki.
Lech i jego ludzie długo rozmawiali. Zaczęło robić się ciemno.
Niebo miało kolor czerwony. Obok na wielkim drzewie było gniazdo.
Na gnieździe usiadł biały orzeł.
Biały orzeł na czerwonym niebie wyglądał pięknie.
Ludzie pomyśleli, że to dobry znak. Postanowili tutaj zostać.
W tym miejscu ludzie zbudowali gród. Gród to dawna nazwa miasta. Jest otoczony drewnianym ogrodzeniem. Do środka wjeżdża się przez bramę. Ludzie nazwali ten gród Gniezno. Gniezno było pierwszą stolicą Polski. Stolica to najważniejsze miasto w państwie.