Refleksja nad Słowem (Mt 5,1-12a)
Błogosławieni jesteście
Wśród ludzi istnieje wiele zależności. Są to zależności narodowe, zawodowe, towarzyskie, rodzinne i cały szereg innych. Wszystkie one, jednak, nie zawsze sprzyjają jedności i braterstwu rodziny ludzkiej. Nawet braterstwo oparte na więzach krwi nie zawsze jest niezawodne. I krew może obrócić się przeciw krwi – Kain zabił Abla. Są jednak zależności niezawodne, łączące nas ze światem stanowiącym naszą przyszłość. Przypomina nam o nich dzisiejsza uroczystość Wszystkich Świętych. Są to zależności wywodzące się ze świata Boga, którego podstawowym prawem jest miłość rodząca dobro. W tym świecie brat nigdy nie powstaje przeciw bratu. Tam jedni drugim zawsze przynoszą dobro. I to braterstwo zrodzone z Boga w Jezusie Chrystusie przewyższa każde inne. Tę prawdę zarysował nam Chrystus wtedy, gdy w sposób nieledwie drastyczny odniósł się do swojej rodzonej Matki i innych osób z rodziny, mówiąc że Jego matką i braćmi są ci, którzy pełnią wolę Boga. Chciał przez to powiedzieć, że więź oparta na związkach krwi winna być uzupełniona i przeniknięta więzią zrodzoną z Boga przez łaskę Jezusa Chrystusa. Tylko wtedy nasze więzy i braterstwo będą bezpieczne i niezawodne. I tę myśl ludzie żyjący duchem Ewangelii starali się realizować. Nie znamy ich imion, nie wiemy kim byli. Jedno jest tylko pewne, iż byli głęboko związani ze światem Boga i dziś już żyją w tym świecie, który dla nas jest ciągle przedmiotem wiary.
Oni widzą nas też jako swoich braci w Bogu, którzy wędrują do tego samego domu, w którym oni już są. Warto zapytać, czy my ich tak widzimy. Czy staramy się utrzymywać z nimi kontakt. Czy nie ogranicza się on tylko do słów, które wypowiadamy w „Wyznaniu Wiary”: Wierzę… w świętych obcowanie. Zgadzam się, że z tą prawdą nie zawsze może sobie poradzić nasza wyobraźnia. Trudno nam sobie także uświadomić owo szczęście, o którym święty Jan pisze: Ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, co Bóg przygotował tym, którzy Go miłują. Pytamy, czy nie jest to jakieś rozkawałkowane szczęście? Czy nie za wielki panuje tam tłok? Na tego rodzaju pytania ma wpływ nasza ziemska rzeczywistość. Prośmy naszych braci w niebie, byśmy wierzyli słowu Chrystusa i dotarli do nich przy końcu naszej drogi.
- Do przemyślenia:
Czy wierzę w świętych obcowanie?
Czy jestem przekonany o zależnościach między świętymi a nami?
- Do wykonania:
Odmawiając „Wierzę w Boga” zwrócę większą uwagę na słowa: Wierzę w świętych obcowanie.
Słowo duszpasterskie
Listopad – miesiąc pamięci o zmarłych i modlitwy
Listopad to czas szczególnej pamięci i troski o wszystkich zmarłych. Wyrażamy ją poprzez naszą modlitwę, jak również przez dbałość o cmentarze, na których spoczywają nasi bliscy. Dziękuję tym wszystkim, którzy aktywnie angażują się w sprzątanie naszej nekropolii oraz pamiętają o swoich zmarłych zamawiając w ich intencji Msze św. Troska o zmarłych to przede wszystkim modlitwa ofiarowana w ich intencji. Doświadczenie śmierci jest bólem dla tych, którzy tutaj na ziemi zostają. Tak więc naturalną rzeczą jest duchowa troska o tych ludzi, a czasem wręcz walka o nich. To jest właśnie siła modlitwy Kościoła pielgrzymującego. Modlitwa ta, dzięki Bożemu miłosierdziu, przekracza doczesność i sięga w wieczność! Jedną z form modlitwy za zmarłych są wypominki. Jest to, można powiedzieć, wspominanie przed Bogiem zmarłych, „przypominanie” Mu o nich. Zachęcamy wszystkich, by nie był to miesiąc samej tylko zadumy nad śmiercią i przemijaniem, ale także czas czynnej pomocy wszystkim duszom oczekującym w czyśćcu na osiągnięcie pełni radości w Niebie
Proboszcz
TEMAT TYGODNIA
Wędrówka po zaświatach
Wiara Polaków wydaje się selektywna. Choć większość z nas deklaruje się jako osoby wierzące, to według pracowni Ipsos, zaledwie 54% społeczeństwa wierzy w niebo, a jeszcze mniej, bo 44%, przyjmuje istnienie piekła. Dziesięć lat temu odsetek ten był jeszcze niższy – z badań przeprowadzonych w 2015 r. przez CBOS wynikało, że tylko 36% Polaków uważa, iż zgodnie z nauką Kościoła po śmierci trafi do nieba, piekła lub czyśćca.
Ogień i zgrzytanie zębów – Piekło
Św. Teresa z Ávili, jedna z największych mistyczek XVI wieku, której Bóg dał możliwość oglądania piekła: „Nie ma pociechy ani nadziei w tym okropnym, wonią zaraźliwą przesiąkłym więzieniu”. Według stygmatyczki, wejście przedstawiało się na kształt wąskiej uliczki lub ciasnego lochu wypełnionego cuchnącym, plugawym błotem. Dalej święta skupia się na mękach, które przeżywają dusze w piekle. „Czułam w swojej duszy ogień, na określenie – jakim jest i jak na duszę działa – nie znajduję ani wyrazów, ani pojęcia, a przy tym w ciele cierpiałam boleści nie do zniesienia”. Wielokrotnie podkreślała, że męki piekielne są tak bolesne, iż nie znajduje ludzkich pojęć na ich wyrażenie. „Ten ogień wewnętrzny i ta rozpacz duszy, ta jest męka nad wszelkie męki najsroższa”. Inną mistyczką św. Katarzyna ze Sieny, w swoim widzeniu piekła zwracała uwagę na kilka rodzajów kar, które tam występują. Największą udręką jest brak widoku Boga. „Tę mękę wzmaga druga, robak sumienia”. Kolejną katuszą jest „widok diabła, który jest trzecią męką, podwaja wszystkie cierpienia” . Św. Faustynie Kowalskiej Bóg objawił piekło. Opisując swoją podkreślała, że najdotkliwszą karą jest utrata Boga, drugą ustawiczny wyrzut sumienia, następnie świadomość tego, że grzesznicy w piekle nie odmienią swojego losu, wreszcie ogień przenikający duszę i ustawiczna ciemność. „Każda dusza, czym grzeszyła, tym jest dręczona w straszny i nie do opisania sposób” .Obecnie piekło jest jedną z najczęściej negowanych rzeczywistości. Powstała wręcz swoista kultura unikania tematu grzechu i piekła. Ale unikanie rozmów i bagatelizowanie ni unicestwia piekła. Jak mówiła św. Faustyny: „Jedno zauważyłam, że tam w piekle jest najwięcej dusz, które nie dowierzały, że jest piekło”.
Poczekalnia do nieba- Czyściec.
Święta Gertruda z Helfty, ofiarowywania modlitw i cierpienia w intencji dusz czyśćcowych. Uczyniła tę posługę motywem przewodnim swojej życiowej drogi, co spotkało się z pochwałą Jezusa. Usłyszała od Niego: „Bądź pewna, moja córko, że twoje umiłowanie zmarłych nie będzie ci przeszkodą”. Wiele razy widziała zarówno piekło, jak i czyściec, nieustannie deklarowała pomoc doprowadzenia duszy do opustoszenia czyśćca. I faktycznie, modlitwy w intencji dusz czyśćcowych mogą skrócić im czas przebywania w tym miejscu. Jak ważna jest modlitwa za zmarłych, zrozumiał to św. Ojciec Pio, który mawiał „Dusze z czyśćca wolałyby rzucić się w ogień ziemski, gdyż dla nich byłoby to niczym rzucenie się do źródła świeżej wody”. Czyściec jest stanem pośrednim, w którym dusza odbywa pokutę i dokonuje zadośćuczynienia za grzechy popełnione w czasie jej ziemskiego życia, zanim będzie mogła dołączyć do Boga w niebie.
Bóg jest moim niebem.
Gdy dusza opuści czyściec, wędruje do nieba. Plastyczny opis nieba znajdziemy w pismach bł. Katarzyny Emmerich, niemieckiej mistyczki z XVIII wieku. Nazywa ona niebo „niebiańską Jerozolimą”, w której dla każdego człowieka jest przygotowany dom. Opisuje niebo jako krainę niezmąconego pokoju, harmonii i zgody, pełną niezwykle pięknych pałaców, budowli i ogrodów. „Mieszkania błogosławionych, świętych, przedstawiają mi się w widzeniach pod postacią niebiańskiej Jerozolimy, jako miasto olbrzymie o różnorodnych pałacach i ogrodach, zapełnionych cudownymi owocami i kwiatami różnych gatunków, stosownie do niezliczonych warunków i odmian szczęśliwości”. Niebem jest sam Chrystus. „On jest moim nieskończonym bogactwem, moim szczęściem, moim niebem”. Święci zwracają naszą uwagę na to, co w niebie jest najważniejsze – bliskość Boga.
Niebo jest dla wszystkich
Uroczystość Wszystkich Świętych – 1 listopada
1 listopada Kościół wskazuje, że świętość nie jest ograniczona przez granice geograficzne czy językowe. Uroczystość przypomina zwłaszcza każdemu wierzącemu i każdemu z nas, że świętość jest nie tylko dla innych, ale jest powołaniem każdej osoby ochrzczonej. Niebo jest dla wszystkich, a takie przesłanie, to radosne przesłanie Tradycyjnie przyjmuje się, że to papież Jan XI w roku 935 wyznaczył 1 listopada na uroczystość Wszystkich Świętych, która obowiązuje w całym Kościele. Początki tego święta, sięgają pierwszych wieków. Od IV wieku Kościoły wschodnie Cesarstwa Rzymskiego, wspominały w jednym, wybranym dniu, wszystkich męczenników chrześcijańskich. W ten sposób powstała tradycja, w którym Kościół cieszy się i wspomina tych wszystkich, którzy oficjalnie nie zostali ogłoszeni świętymi a dostąpili zbawienia i życia w niebie. W uroczystość Wszystkich Świętych Kościół przypomina nam, że ich grono, ich liczba, przypomina nam, że ich pochodzenie geograficzne nie ogranicza się do Włoch czy Hiszpani, skąd mamy najwięcej błogosławionych i świętych oficjalnie wyniesionych do chwały ołtarzy; przypomina nam, że ich język to nie tylko ten z krajów europejskich. A poprzez to uroczystość przypomina zwłaszcza każdemu wierzącemu i każdemu z nas, że świętość jest nie tylko dla innych, ale jest powołaniem każdej osoby ochrzczonej. Niebo jest dla wszystkich.
Nasi przyjaciele w niebie
Bal wszystkich świętych (nie tylko dla dzieci)
1 listopada, nie wiedzieć czemu, kojarzy się z naszymi bliskimi zmarłymi. Naszych bliskich zmarłych wspominamy dzień później, w dzień zadusznych. Wszystkich świętych, jak sama nazwa wskazuje, wspominamy tych zmarłych, świętych, którzy przebywają ze swoim Panem w niebie. Wspominając niebo mamy więc przed oczami radość, miłość, zaufanie i pokój. 1 listopada jest okazją do przybliżenia nie tylko dzieciom postaci znanych i popularnych świętych. Wraz z szybkim postępem technicznym, możliwością ekspresowego przepływu informacji i przemieszczania się bez żadnych barier na inne kontynenty, do naszej rodzimej tradycji wkradają się zwyczaje innych kultur. Jedną z nich jest obchodzenie Halloween. Zagrożenia płynące z „zabawy” w straszenie nie jest dobrą zabawą nie tylko dla małych dzieci.
Często słyszymy, że dzieci mają lęki nocne, moczą się, nie chcą zostawać same, nie tylko w ciemności i nie odstępują rodzica na krok. Jeśli karmimy ich takimi obrazami, bajkami, opowieściami, a następnie układamy do łóżeczka w pościel z „wampirkami”, gasimy światło i mówimy „dobrych snów”, to nie ma się czemu dziwić. W małych głowach obrazy pracują i urastają do niebotycznych rozmiarów. Dlaczego warto obcować ze świętymi, do których mamy zaufanie. Rozmawiamy o ich życiu, czynach i dobrym sercu. Bal wszystkich świętych jest okazją, aby pokazać dobrą stronę życia. Życia pełnego miłości, pomaganiu słabszym i potrzebującym, życia pełnego miłości budowanego na zaufaniu. Bo dobroci i dostrzegania potrzeb drugiego człowieka uczymy się z „przykładów, które pociągają”. Jest to również okazją do bliższego poznania świętego – patrona, którego imię nosimy.
Relikwie świętych i błogosławionych
w kościele w Sporyszu
Relikwie w Kościele zawsze otaczano szczególną czcią i uwagą, ponieważ ciało Błogosławionych i Świętych, przeznaczone do zmartwychwstania, było na ziemi żywą świątynią Ducha Świętego oraz narzędziem ich świętości. Tradycyjnie uważa się za relikwie wyjątkowe ciało Błogosławionych i Świętych lub istotne części samych ciał albo całą objętość urny z ich prochami pochodzących z ich kremacji. Te relikwie są otaczane szczególną troską i znajdują się pod nadzorem biskupów diecezjalnych, eparchów, tych, którzy są z nimi zrównani z mocy prawa, oraz Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, w celu zapewnienia ich konserwacji oraz kultu, a także uniknięcia nadużyć. Należy je zatem przechowywać w specjalnych opieczętowanych urnach i umieszczać w miejscach, które gwarantują ich bezpieczeństwo, podkreślają sakralny wymiar oraz ułatwiają oddawanie kultu. Za relikwie bardziej potoczne uważa się małe fragmenty ciała Błogosławionych i Świętych lub także przedmioty, które znajdowały się w bezpośrednim kontakcie z ich osobą. Są przechowywane w opieczętowanych kapsułkach lub relikwiarzach. Otacza się je szacunkiem w duchu religijnym, unikając wszelkich form zabobonnych i pozoru handlu.
W kościele w Sporyszu są czczone relikwie następujących świętych i błogosławionych:
błog. Hanna Chrzanowska – wyznawca; błog. Matka Róża Czacka – wyznawca, błog. Michał Tomaszek i Zbigniew Strzałkowski – męczennicy; błog. Stefan kard. Wyszyński – wyznawca; błog. Władysław Bukowiński – wyznawca; św. Wincenty – wyznawca; św. Andrzej, apostoł, św. Jan Kanty- wyznawca; św. Jan Paweł II – wyznawca; św. Jan z Dukli – wyznawca; św. Tomasz, apostoł; św. Agnieszka- męczennica; św. Bernard z Clairvaux – wyznawca, św. Carlo Acutis – wyznawca; św. Franciszek z Asyżu – wyznawca; św. Franciszek Salezy – wyznawca; św. Jadwiga Śląska – wyznawca; św. Jakub , apostoła; św. Jan , apostoł; św. Jan Chrzciciel , męczennik ( tunika); św. Joanna Berchim – wyznawca; św. Juda Tadeusz, apostoła; św. Karol Boromeusz – wyznawca; św. Konrad – wyznawca; św. Teresa od Dzieciątka Jezus – wyznawca; św. Filip Nereusz – wyznawca; św. Pius X – wyznawca; św. Krystyna z Bolseny – męczennica; św. Linus (papież) – męczennik; św. Alojzy Gonzaga – wyznawca; św. Małgorzata Maria Alacoque -wyznawca; św. Piotr, apostoł – ( tron piotrowy); św. Faustyna Kowalska – wyznawca; św. Stanisław Kostka – wyznawca; św. Szczepan – męczennik; św. Szymon z Lipnicy – wyznawca; św. Vincenty a Paulo – wyznawca; św. Urszula z Kolonii – wyznawca; św. Felicyta – męczennica; św. Aurelia – męczennica; św. Paweł, apostoł ( tunika)
Dzień Zaduszny, dzień modlitw za zmarłych – 2 listopada
Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych
Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych następuje zaraz po uroczystości Wszystkich Świętych. Jest to przejaw mądrości, tradycji oraz szczególnej pedagogiki Kościoła. Obydwa te dni łączy pamięć o osobach, których już nie ma fizycznie na tym świecie, ale których wzrok skierowany jest na Boga: święci radują się już z kontemplacji Bożego oblicza podczas gdy inni, choć zbawieni, oczekują na ten moment, bo potrzebują jeszcze oczyszczenia i udoskonalenia. Tak, to szczególny dzień, który zachęca nas do zadumy i pamięci o tych, zwłaszcza bliskich, którzy już odeszli z tego świata. Jest to dzień wdzięczności i dziękczynienia za dobro, które nam i innym wyświadczyli. Uświadamia nam dobitnie prawdę ludzkiego przemijania. Szczególną charakterystyką tego dnia, obok zadumy, pamięci i wdzięczności jest modlitwa za zmarłych, którzy są bliscy naszym sercom, ale też i o tych, o których nikt nie pamięta. W dzień zaduszny szczególnie modlimy się o to, by wszyscy zmarli mieli udział w zwycięstwie Chrystusa nad śmiercią. Dar naszej modlitwy dla zmarłych wyraża w pewien sposób naszą łączność z nimi i wiarę na spotkanie z nimi pewnego dnia w niebie. Nawiedzając z modlitwą kościół lub kaplicę w uroczystość Wszystkich Świętych oraz w Dniu Zadusznym, możemy pod zwykłymi warunkami uzyskać odpust zupełny, czyli całkowite darowanie kar dla dusz w czyśćcu cierpiących. Ponadto wypełniając określone warunki, możemy uzyskać odpust zupełny od 1 do 8 listopada za pobożne, czyli modlitewne nawiedzenie cmentarza. Odpust zupełny możemy uzyskać raz dziennie. Warunki uzyskania odpustu zupełnego to wzbudzenie w sobie intencji jego otrzymania, bycie w stanie łaski uświęcającej, wyzbycie się przywiązania do jakiegokolwiek grzechu, przyjęcie w tym dniu Komunii św. oraz odnowienie naszej jedności ze wspólnotą Kościoła poprzez odmówienie: Ojcze nasz, Wierzę w Boga oraz modlitwy w intencjach bliskich Ojcu Świętemu.
Modlitwa za zmarłych w Polsce to kluczowy aspekt życia religijnego, symbolizujący miłość i troskę o dusze tych, którzy odeszli z tego świata. Kościół katolicki w Polsce oraz naród polski pielęgnują tradycje upamiętniania zmarłych, szczególnie podkreślając znaczenie modlitw, które pomagają złagodzić cierpienia dusz w czyśćcu i wspierają ich drogę do wiecznego zbawienia. Ludzie wierzący w Boga wierzą także w istnienie życia pozagrobowego, a więc z szacunkiem i miłością odnoszą się nie tylko do żywych, ale i do zmarłych bliskich. Wiedzą, że odwiedzanie cmentarza to nie tylko męcząca tradycja, ale ważny gest upamiętnienia duszy bliskiej osoby. W tym upamiętnieniu potrzebują zarówno zmarli, jak i my sami, bowiem miłość, troska i miłosierdzie wobec bliźnich (zarówno żywych, jak i zmarłych) to podstawa życia każdego chrześcijanina.
Wypominki za zmarłych to ważna polska tradycja, polegająca na wspominaniu zmarłych w kościele przez cały listopad. Podczas nabożeństw księża odczytują imiona zmarłych przekazane przez rodziny, aby wspólnota mogła modlić się za ich dusze. Ten obrzęd jest aktywnie praktykowany w Kościele katolickim od wielu wieków i nadal pozostaje aktualny w dzisiejszych czasach. Tradycja wypominek sięga średniowiecza. W tamtych czasach ludzie głęboko wierzyli w moc wspólnej modlitwy i zamawiali specjalne nabożeństwa, aby dusze ich bliskich zmarłych mogły otrzymać pomoc na drodze do zbawienia. Imiona zmarłych były odczytywane podczas Mszy świętej, co uważano za potężne wsparcie dla dusz znajdujących się w czyśćcu.
W naszej świątyni imiona zmarłych wyczytywane będą podczas tradycyjnego różańca wspominkowego w dniach: 1, -7 listopada o godz. 17.25. Wypominki całoroczne będą wyczytywane, a dusze omadlane przed Mszami niedzielnymi o godz. 8.00 i 9.30 oraz w kaplicy za mostem o godz. 16.00.
Święta Msza jako główna modlitwa za zmarłych to główne nabożeństwo liturgiczne w Kościele katolickim, które może być ofiarowane w intencji zmarłych. Podczas Mszy kapłan i wierni modlą się za dusze zmarłych, prosząc Boga o przebaczenie ich grzechów i obdarzenie ich wiecznym pokojem. Znaczenie Świętej Mszy w modlitwach za zmarłych. Święta Msza jest jedną z najsilniejszych modlitw za dusze zmarłych. To wspólna modlitwa, w której kapłan i wierni jednoczą się, prosząc o zbawienie duszy. Szczególna moc Mszy polega na tym, że odbywa się w obecności Świętej Eucharystii, a modlitwy za zmarłych podczas liturgii uznawane są za najskuteczniejsze.
Różaniec jako modlitwa za dusze w czyśćcu, czyli modlitwa różańcowa, to tradycyjna katolicka modlitwa, którą odmawia się w intencji pomocy duszom zmarłych w czyśćcu. Różaniec jest potężnym narzędziem modlitewnym, pomagającym duszom uzyskać przebaczenie i spokój. Koronka do Bożego Miłosierdzia to jedna z głównych modlitw w intencji miłosierdzia dla zmarłych. Koronka opiera się na objawieniach świętej Faustyny Kowalskiej i ma na celu proszenie Boga o miłosierdzie dla dusz, zwłaszcza tych, które przebywają w czyśćcu, oczekując ostatecznego przebaczenia grzechów.
Odwiedzanie cmentarza jest ważną częścią katolickiej tradycji w Polsce i to coś więcej niż tylko wizyta. Cmentarze są miejscami, gdzie żyjący podtrzymują duchową więź ze zmarłymi, modląc się za ich dusze i dbając o groby. Ważne jest, aby pamiętać, że każda wizyta na cmentarzu powinna być połączona z modlitwą, która wzmacnia duchową więź między żywymi a zmarłymi.
W Dzień Zaduszny, czyli Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych (2 listopada) i przez cały listopad polscy katolicy tradycyjnie odwiedzają cmentarze, gdzie wznoszą modlitwy za zmarłych, zapalają świece na grobach i składają kwiaty. To nie tylko sposób na oddanie hołdu zmarłym, ale także ważny rytuał religijny, który podtrzymuje duchową więź między żyjącymi a zmarłymi
Znaczenie odwiedzania cmentarzy i symbolika świec
Odwiedzanie cmentarzy to ważna część polskiej katolickiej tradycji, zwłaszcza w Dniu Wszystkich Świętych i Dniu Zadusznym. Katolicy odwiedzają groby swoich bliskich, ozdabiają je kwiatami i zapalają świece, symbolizujące światło Chrystusa, które prowadzi dusze do wiecznego spokoju. Świece są symbolem nadziei na zmartwychwstanie i życie wieczne. Podczas takich wizyt wierni modlą się za swoich zmarłych, prosząc Boga o miłosierdzie i przebaczenie grzechów. Modlitwy przy grobach wzmacniają duchową więź między żyjącymi a zmarłymi.
Rola świętych w modlitwach za zmarłych
Święci odgrywają ważną rolę w katolickich modlitwach za zmarłych. Na przykład święta Faustyna Kowalska i święty Jan Paweł II są często proszeni o wstawiennictwo za dusze w czyśćcu. Modlitwy do świętych są uważane za szczególnie skuteczne, ponieważ wierni proszą ich o wstawiennictwo przed Bogiem za dusze swoich bliskich. Dzięki wstawiennictwu świętych dusze mogą odnaleźć pokój i wieczne zbawienie.
Jałmużna i dobre uczynki na pamięć o zmarłych
Katolicka tradycja zakłada nie tylko modlitwy, ale i dobre uczynki na pamięć o zmarłych. Często rodziny przekazują środki na kościół lub cele charytatywne, aby pomóc duszom swoich bliskich. Ofiary i jałmużna za dusze zmarłych wzmacniają modlitwy, pomagając duszom na ich drodze do zbawienia.
Opowiadanie dla ducha
Legenda o piekle i niebie
„Gdzie jest piekło, a gdzie jest niebo?” – zapytał młodzieniec starego sędziwego mnicha. Doświadczony zakonnik pogładził długą siwą brodę i zaczął opowiadać: Wyobraź sobie, mój drogi, ogromy pałac w którym znajduje się tłum ludzi różnego wieku i stanu. Wszyscy wyglądają na śmiertelnie zagłodzonych, z podkrążonymi oczami, z zapadniętymi policzkami chociaż każdy z nich trzyma w rękach łyżki tak długie jak oni sami, a wokoło stoją ogromne kotły ze smakowitą i gorącą zupą. Jednak nikomu nie udaje się zaspokoić głodu, chociaż bardzo tego pragną. Pokarm można dostarczyć do ust tylko przy pomocy tych długich i ciężkich łyżek, co okazuje się w praktyce niemożliwe z powodu ich długości i ciężaru. Wielu z nich kłóci się między sobą. Z niespotykaną nienawiścią i piekielnymi krzykami okładają się wzajemnie łyżkami. To jest piekło – stwierdził mnich.
Natomiast, abyś zrozumiał, jak jest w niebie, wyobraź sobie taki sam wspaniały pałac w którym jest też tłum ludzi, ale pełnych szczęścia. Tutaj również stoją kotły ze smakowitą zupą i każda z osób trzyma taką samą gigantyczną łyżkę jak te, które znajdowały się w piekle. Ludzie siedzą naprzeciw siebie parami. Jeden nabiera zupę i karmi swojego bliźniego. Jeśli łyżka jest dla niego zbyt ciężka, pomagają mu dwie inne osoby tak, aby mógł spokojnie zjeść tyle, ile potrzebuje. Skoro tylko jedna osoba zaspokoi głód, karmią następną. To jest niebo – powiedział uśmiechając się zagadkowo mnich.
Opowieść o człowieku, który umarł za życia.
Był sobie kiedyś człowiek, który wciąż się martwił, ale najbardziej martwił się o swoje zdrowie. Tym zaś, co najsrodzej go przerażało, był dzień śmierci. Pewnego dnia, ogarnięty takimi myślami, doszedł do wniosku, że właściwie nie jest do końca pewien, czy jeszcze żyje, czy już umarł. Postanowił więc pójść do lekarza i zapytać:
– Powiedz mi proszę, umarłem, czy jestem żywy? Ale udowodnij mi to. Lekarz roześmiał się i poradził aby dotknął swoich dłoni i stóp.
– Czujesz? Są ciepłe! To znaczy, że żyjesz. Gdybyś był martwy, twoje dłonie i stopy byłyby lodowate.
Odpowiedź wydała mu się na tyle rozsądna, że go uspokoiła.
Przyszła zima. W mroźny i śnieżny dzień człowiek pojechał do lasu narąbać drewna. Ściągnął rękawiczki i zaczął rąbać pnie siekierą. Kiedy po pewnym czasie otarł dłonią spocone czoło, stwierdził, że była zimna. Pamiętając, co powiedział mu lekarz, ściągnął buty i dotknął swoich stóp. Utwierdził się w swoim przerażeniu – stopy tez były zimne jak lód.
Teraz już nie miał żadnej wątpliwości, spełniły się jego najczarniejsze myśli – “uświadomił sobie”, że jest martwy.
– Umarły nie powinien chyba chodzić po lesie i machać siekierą – pomyślał … Postawił więc siekierę obok drzewa, położył się na lodowatej ziemi i, złożywszy dłonie na piersi, zamknął oczy. Przybrał pozycję jak przystoi umarłemu. Wkrótce do wozu zbliżyła się sfora dzikich psów. Widząc, że nikt nie ma zamiaru ich odganiać, psy rozerwały worek z prowiantem i pożarły wszystko, co się nadawało do zjedzenia. Widząc to, leżący człowiek pomyślał: “Mają szczęście, że już jestem martwy. Gdybym żył wziąłbym kija i wygonił je stąd.”
Psy węszyły dalej i znalazły muła przywiązanego do drzewa. Była to łatwa zdobycz dla ostrych psich zębów. Muł wierzgał i kwiczał, a człowiek myślał o tym, co by zrobił, gdyby tylko żył. Jak machnąłby siekierą i kijem w obronie zwierzęcia. Ale przecież nie żyje.
Psy w parę minut poradziły sobie z mułem i zabrały się do obgryzania kości. Potem rozochocona sfora węszyła dalej i ostrożnie obchodziła teren. Po chwili jeden z psów wyczuł człowieka. Rozejrzał się dookoła i dostrzegł drwala leżącego nieruchomo na ziemi. Podszedł do niego powolutku. Był ostrożny, bo wiedział, że ludzie są podstępni i niebezpieczni. Człowiek jednak się nie ruszał. Reszta psów szybko dołączyła i przełykając ślinę, powolutku zaczęła otaczać człowieka.
– “Teraz mnie zjedzą” – pomyślał człowiek. – “Gdybym żył, pokazałbym im, co potrafię, i inny byłby koniec tej historii.”
Psy się zbliżyły i widząc, że człowiek się nie rusza, pożarły go.
Jaki jest najważniejszy morał płynący z tej opowieści?
Jak mówi indiańskie powiedzenie: „W każdym z nas walczą dwa wilki. Jeden jest zły, to gniew, zazdrość, chciwość, pretensja, kłamstwo, pogarda i ego. Drugi jest dobry, to radość, pokój, miłość, nadzieja, uprzejmość, pokora, empatia i prawda. Który wilk wygra? Ten, którego karmisz.”
Bądź uważny na swoje „gdyby”. One mogą sprawić, że umrzesz za życia.