Refleksja nad Słowem Bożym (Łk 23,1-49).
CZAS CIEMNOŚCI
Po dniach chwały przyszedł na Chrystusa czas ciemności. W Ogrójcu uczniowie posnęli, Judasz szykował się do zdrady. Milczał Ojciec Niebieski, duszę ogarnął lęk. Pozostała tylko owa ponura noc, pełna ciemności i beznadziei.
Każdy człowiek – nie łudźmy się – ma lub będzie miał swoją noc, gdy opuszczą go ludzie, gdy w życiu coś się pokręci, a szatan powie: przegrałeś. Od tego nie ucieknie nikt. Na każdego z nas przyjdzie taki czas i takie doświadczenie. Czas taki przyszedł na Piotra, który w jedną noc trzykrotnie zaparł się Chrystusa. Piotr jednak miał tę łaskę, że Pan spojrzał na niego i przebaczył mu. Prośmy Boga, by w chwili, gdy przyjdzie na nas czas ciemności, nie zostawił nas samych i dał nam wiarę, iż On, nawet gdy zgrzeszymy, nie cofa swojej miłości. To nam pozwoli przetrwać mroczne dni.
ZADANIE NA TYDZIEŃ
- Do przemyślenia:
Jak zachowuję się w chwilach zwątpienia i próby? Czy nie buntuję się przeciw Bogu?
- Do wykonania:
Będę pamiętał, że Bóg nigdy nie zostawia nas samych, nawet wtedy gdy pojawiają się dramaty życiowe.
Wielki Tydzień w Kościele katolickim
Okres Wielkiego Tygodnia i przypadające w tym tygodniu Triduum Paschalne to dla chrześcijan najświętszy czas w roku. Od Niedzieli Palmowej do Niedzieli Zmartwychwstania Kościół wspomina najważniejsze wydarzenia w historii zbawienia: ustanowienie Eucharystii, mękę i śmierć Chrystusa oraz Jego zmartwychwstanie. |
 Niedziela Palmowa to dzień, który jest pamiątką triumfalnego wjazdu Jezusa do Jerozolimy. O tym wydarzeniu wspomina każdy z ewangelistów – Chrystus wjechał do Jerozolimy na osiołku, a na spotkanie z nim czekał lud, który jako hołd dla Jezusa rzucał mu pod nogi płaszcze i gałązki oliwne. Tego dnia katolicy przynoszą na uroczystość Mszy Świętej palmy, czyli symbole odradzającego się życia. Odbywają się także uroczyste procesje z palmami, które zapoczątkowane zostały już w Jerozolimie Podczas każdej Mszy Świętej czyta się opis Męki Pańskiej według Ewangelii św. Łukasza lub Mateusza. Niedziela Palmowa rozpoczyna Wielki Tydzień. |
 Poniedziałek jest dniem przyjaźni, ważnego uczucia dla Jezusa, który uwielbiał otaczać się dobrymi przyjaciółmi i spędzać z nimi czas. W tym szczególnym dniu wspomina, jak udał się do Betanii, aby odwiedzić trzech wspaniałych przyjaciół: Martę, Marię i Łazarza. „Na sześć dni przed Paschą Jezus przybył do Betanii, gdzie mieszkał Łazarz, którego Jezus wskrzesił z martwych. Urządzono tam dla Niego ucztę. Marta usługiwała, a Łazarz był jednym z zasiadających z Nim przy stole. Maria zaś wzięła funt szlachetnego, drogocennego olejku nardowego i namaściła Jezusowi stopy, a włosami swymi je otarła, a dom napełnił się wonią olejku. |
 Wielki Wtorek. We wtorek Jezus zaczyna zdawać sobie sprawę ze zdrady, która ma nastąpić. Czytanie Ewangelii podczas liturgii mówi o tym: „To powiedziawszy, Jezus wzruszył się do głębi i tak oświadczył: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeden z was Mnie wyda”. Spoglądali uczniowie jeden na drugiego, niepewni, o kim mówi. Jeden z Jego uczniów – ten, którego Jezus miłował – spoczywał na Jego piersi. Jemu to dał znak Szymon Piotr i rzekł do niego: „Kto to jest? o kim mówi?” Ten, oparłszy się zaraz na piersi Jezusa, rzekł do Niego: „Panie, któż to jest?” Jezus odparł: „To ten, dla którego umoczę kawałek [chleba] i podam mu”. Umoczywszy więc kawałek [chleba], wziął i podał Judaszowi. |
 Wielka Środa.W Wielką Środę podczas uczty u niewiasta z przeszłością namaściła Jezusa nardowym pachnidłem. W tym dniu Judasz porozumiał się ze starszyzną żydowską o wydaniu Jezusa, za co otrzymał 30 srebrnych monet – ówczesną minimalną płacę miesięczną. Olejek nardowy pozyskuje się z korzeni i łodyg nardu, rosnącego u stóp Himalajów, na wysokości 3-4 tys. m npm. Jest znanym od starożytności pachnidłem i lekarstwem, sprowadzanym z Indii. Kilogram tego specyfiku w czasach Jezusa wart był około 40 średnich „pensji” zwykłego robotnika, czyli – licząc według minimalnej stawki netto – ponad 60 tysięcy złotych. To kontrastuje z zapłatą, na jaką zgodził się Judasz za swoją zdradę – to była minimalna wypłata miesięczna – według naszych standardów: 1530 złotych. Naczynie alabastrowe – wykonane z półprzezroczystego kamienia z rodziny naturalnych gipsów – rozbite przez niewiastę jest symbolem Ciała Chrystusa: rozbitego przez mękę – bicze, koronę cierniową, gwoździe i włócznie – a Jego ofiara jest wonią miłą Panu, w Jego ranach jest nasze zdrowie, Krew Pańska obmywa nas z grzechu. |
 Wielki Czwartek. Liturgia tego dnia jest uroczysta, uobecnia bowiem Ostatnią Wieczerzę, ustanowienie przez Jezusa Eucharystii oraz kapłaństwa służebnego. Jeszcze przed wieczornym rozpoczęciem Triduum Paschalnego rankiem ma miejsce szczególna Msza św. We wszystkich kościołach katedralnych biskup diecezjalny wraz z kapłanami odprawia Mszę św. Krzyżma. Podczas niej biskup święci oleje (chorych, katechumenów i krzyżmo), które przez cały rok służą przy udzielaniu sakramentów chrztu, święceń kapłańskich, namaszczenia chorych. Kapłani koncelebrujący ze swoim biskupem odnawiają przyrzeczenia kapłańskie. Msza św. Krzyżma jest wyrazem jedności i wspólnoty duchowieństwa diecezji. Wieczorem w kościołach parafialnych i zakonnych Mszą św. Wieczerzy Pańskiej rozpoczyna się Triduum Paschalne. Ostania Wieczerza, którą Jezus spożywał z Apostołami, była tradycyjną ucztą paschalną, przypominającą wyjście Izraelitów z niewoli egipskiej. Wszystkie gesty i słowa Jezusa, błogosławieństwo chleba i wina nawiązują do żydowskiej tradycji. Jednak Chrystus nadał tej uczcie nowy sens. W liturgii podczas śpiewu hymnu „Chwała na wysokości Bogu„, którego nie było przez cały Wielki Post, biją dzwony. Po homilii ma miejsce obrzęd umywania nóg. Główny celebrans, przeważnie jest to przełożony wspólnoty (biskup, proboszcz, przeor), umywa i całuje stopy dwunastu mężczyznom. Przypomina to gest Chrystusa i wyraża prawdę, że Kościół, tak jak Chrystus, jest nie po to, żeby mu służono, lecz aby służyć. Po Mszy św. rusza procesja do tzw. ciemnicy. Tam rozpoczyna się adoracja Najświętszego Sakramentu. |
 Wielki Piątek. Wielki Piątek to dzień Krzyża. Po południu odprawiana jest niepowtarzalna wielkopiątkowa Liturgia Męki Pańskiej. Celebrans i asysta wchodzą w ciszy. Centralnym wydarzeniem liturgii wielkopiątkowej jest adoracja Krzyża. Zasłonięty fioletowym suknem Krzyż wnosi się przed ołtarz. Celebrans stopniowo odsłania ramiona Krzyża i śpiewa trzykrotnie: „Oto drzewo Krzyża, na którym zawisło zbawienie świata„, na co wierni odpowiadają: „Pójdźmy z pokłonem„. Po liturgii Krzyż zostaje w widocznym i dostępnym miejscu, tak by każdy wierny mógł go adorować. Po adoracji Krzyża z ciemnicy przynosi się Najświętszy Sakrament i wiernym udziela się Komunii św. Ostatnią częścią liturgii Wielkiego Piątku jest procesja do Grobu Pańskiego. Rozpoczyna się całonocna adoracja Najświętszego Sakramentu. W Wielki Piątek odprawiane są także nabożeństwa Drogi Krzyżowej. |
 Wielka Sobota.Wielka Sobota jest dniem ciszy i oczekiwania. Tradycją Wielkiej Soboty jest poświęcenie pokarmów wielkanocnych: chleba – na pamiątkę tego, którym Jezus nakarmił tłumy na pustyni; mięsa – na pamiątkę baranka paschalnego, którego spożywał Jezus podczas uczty paschalnej z uczniami w Wieczerniku oraz jajek, które symbolizują nowe życie. W zwyczaju jest też masowe odwiedzanie różnych kościołów i porównywanie wystroju Grobów. Wielki Piątek i Wielka Sobota to jedyny czas w ciągu roku, kiedy Kościół nie sprawuje Mszy św. |
 Wielkanoc – Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego. Wielkanoc zaczyna się już w sobotę liturgią światła. Na zewnątrz kościoła kapłan święci ogień, od którego następnie zapala się Paschał – wielką woskową świecę, która symbolizuje zmartwychwstałego Chrystusa. Na paschale kapłan żłobi znak krzyża, wypowiadając słowa: „Chrystus wczoraj i dziś, początek i koniec, Alfa i Omega. Do Niego należy czas i wieczność, Jemu chwała i panowanie przez wszystkie wieki wieków. Amen„. Umieszcza się tam również pięć ozdobnych czerwonych gwoździ, symbolizujących rany Chrystusa oraz aktualną datę. Następnie Paschał ten wnosi się do okrytej mrokiem świątyni, a wierni zapalają od niego swoje świece, przekazując sobie wzajemnie światło. Zwieńczeniem obrzędu światła jest uroczysta pieśń (Pochwała Paschału) – „Exultet”, Dalsza część liturgii to poświęcenia wody, która przez cały rok będzie służyła przede wszystkim do chrztu. Wszyscy wierni odnawiają swoje przyrzeczenia chrzcielne wyrzekając się grzechu, Szatana i wszystkiego, co prowadzi do zła oraz wyznając wiarę w Boga Ojca, Syna i Ducha Świętego . Wigilia Paschalna kończy się Eucharystią Ze względów praktycznych w wielu miejscach w Polsce procesja rezurekcyjna nie odbywa się w Niedziele Zmartwychwstania, niedzielny poranek. |
Poniedziałek Wielkanocny nazywany jest również Oktawą Wielkanocy – nazwa ta jest spowodowana tym, że święto Wielkanocy trwa osiem dni. Poniedziałek i każdy dzień Oktawy jest przedłużeniem samej Wielkanocy. Ostatnim dniem oktawy jest Biała Niedziela, nazywana obecnie także Niedzielą Miłosierdzia Bożego. św. Jan Paweł II ustanowił ten dzień świętem Miłosierdzia Bożego, którego wielką orędowniczką była św. Faustyna Kowalska.
Program nabożeństw Wielkiego Tygodnia
w kościele Chrystusa króla w Żywcu Sporyszu
Wielki Poniedziałek –14 kwiecień
godz. 18.00 – Msza św. dziękczynna za przyjęcie chrztu przez Mieszka I (966r).
Wielki Wtorek -15 kwiecień
godz. 17.00 – Plenerowa, Parafialna Droga Krzyżowa do krzyża na dużym Grojcu.
Wielka Środa- 16 kwiecień
godz. 18.00 – nabożeństwo do Matki Bożej Nieustającej Pomocy połączone z aktem przebłagania za grzechy.
Wielki Czwartek –17 kwiecień
godz. 18.00. Msza św. Wieczerzy Pańskiej oraz Adoracja indywidualna przy ołtarzu Ciemnicy Pana Jezusa (do g.22.00).
Wielki Piątek –18 kwiecień
godz. 15.00 Koronka do Miłosierdzia Bożego i nabożeństwo Drogi Krzyżowej dla dzieci i starszych,
godz. 18.00 nabożeństwo Drogi Krzyżowej dla wszystkich, wraz Liturgię Męki Pańskiej ( liturgia słowa, adoracja krzyża, komunia święta oraz wystawienie Najświętszego Sakramentu . Adoracja całonocna wszystkich grup i ulic według planu,
godz. 21.00 – nabożeństwo Gorzkich Żali ( trzy części) ,
godz. 22.00 nabożeństwo Drogi Krzyżowej.
Wielka Sobota – 19 kwiecień kwiecień
godz. 8.00; 9.00; 10.00; 11.00 w kościele (o godz.11.00 – przy krzyżu na Pierwogórze o godz. 12.00 – w kaplicy za mostem) poświecenie pokarmów na stów wielkanocny godz. 18.00 Liturgia Wigilii Paschalnej ( Początek przed kościołem od poświecenia ognia, następnie śpiew orędzia wielkanocnego, liturgia słowa, liturgia chrzcielna (odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych) i liturgia eucharystyczna.
Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego – 20 kwiecień
godz. 6.00 Procesja rezurekcyjna wokół kościoła z Mszą św.
PLAN ADORACJI PRZY BOŻYM GROBIE
godz. 23.00 – ul. Kamienna, Łagodna, Okopowa, Okrężna, cz. Sporyskiej do Kamiennej
24.00 – ul. Za Łyską, Pod Łyską, Pod Szkołą, Na Oklu, Cisowa, Sosnowa, Huberta, Orzechowa, Pierwogóra, Partyzantów, Spacerowa
1.00 – ul. Grabowa, Stokowa, Kwiatowa, Potoczna, Pszczelna, Górska, Kątowa, Kolista, cz. Sporyskiej do Pszczelnej
2.00 – ul. Nad Koszarawą, lsep, Pola Lisickich, Wiklinowa, Osiedlowa, Boczna, Habdasówka
3.00 – ul. P. Skargi, Buczka, Os. Reymonta, Reymonta,
4.00 – ul. Kopernika, os. Kopernika
5.00 – ul. Grobla, Nad Stawem, Grunwaldzka, Matejki
6.00 – ul. Grapa, Cicha, Turystyczna, Klonowa, Reja, Kilińskiego
7.00 – ul. Podgórska, Poprzeczna, cz. Sporyskiej do mostu, Wspólna, Wapienna, Grojec, Magnoliowa
8.00 – Róże Różańcowe (wszystkie grupy)
9.00 – Dzieci ze świetlicy, dzieci szkól podstawowych
- 00 – adoracja indywidualna do godz. 18.00
Wielki Tydzień w polskiej tradycji i zwyczajach
Niedziela Palmowa
Nieodłącznym elementem świętowania są palmy – symbol męczeństwa, śmierci i triumfu zmartwychwstałego Chrystusa. Wykonuje się je z bazi, trzciny, bukszpanu oraz kwiatów z bibuły. Dawniej przypisywano palmom właściwości magiczne. Palmy towarzyszyły gospodarzom przez cały rok. Służyły do święcenia i błogosławienia domu oraz obejścia. Zatykano je za święte obrazy, aby chroniły dom przed piorunami i pożarem. Połamane gałązki poświęconych palm zatykano w rogach pola, by chroniły je przed szkodnikami. Palmy przechowywało się w domu przez cały rok i nie można było jej wyrzucić. Należało ją spalić, a uzyskany popiół był rozsypywany na polu lub wykorzystywany do posypywania głów podczas Środy Popielcowej w kolejnym roku.
Początek Wielkiego Tygodnia
Wielkanoc już blisko, więc nadszedł czas generalnych porządków. Do niedzieli wszystko musiało być oczyszczone: dusza, ciało, chata i całe obejście. Wielkie świąteczne sprzątanie nie miało tylko na celu odświeżenia izb, ale także pozbycie się z nich wszelkich chorób i zła. Dawniej wierzono, że niedopełnienie tego zwyczaju sprowadzało na domostwo nieszczęście. Wówczas bielono piece i ściany domów. Niekiedy do kredy dodawano chabrowej farbki, by odstraszyć robactwo. Sprzątano domy i obejścia, myto podłogi, okna i obrazy. Sienniki wypychano na nowo słomą. Na płoty wywieszano pierzyny i poduchy, aby się wywietrzyły. Odświeżano również przyodziewek: sukmany i kapoty. Na ścieżki wysypywano żółciutki świeży piach. Po sprzątaniu dom i obejście ozdabiano kwiatami. Malowano szlaczki na ścianach, wykonywano także piękne ozdoby z papieru i przyozdabiano nimi chaty. Pod sufitem wieszano pająki, czyli przestrzenne barwne konstrukcje przypominające żyrandole, które wykonywano ze słomy i kolorowych bibułek. Po takim obejściu z daleka było widać, że Wielkanoc już blisko.
Wielki Czwartek – palenie Judasza
Wielki Czwartek jest dniem obchodzonym na pamiątkę Ostatniej Wieczerzy. To dzień, w którym milkną dzwony kościelne. Na pamiątkę pojmania i uwięzienia Jezusa, zdejmuje się wszystko z kościelnego ołtarza. Drzwiczki do pustego tabernakulum zostają otwarte, gdyż Najświętszy Sakrament zostaje przeniesiony do tzw. ciemnicy. Jeszcze na przełomie XIX i XX stulecia w Polsce centralnej i południowej w Wielki Czwartek, przy akompaniamencie drewnianych klekotek i obrzędowych śpiewów, palono kukłę wyobrażającą Judasza, który według biblijnych podań zdradził Jezusa. Niekiedy egzekucję zdrajcy rozpoczynało zrzucenie jego podobizny z kościelnej wieży lub dzwonnicy. Obrzęd ten miał symbolizować karę za zdradzenie Jezusa.
Wielki Piątek
Wielki Piątek jest jedynym dniem w roku liturgicznym, w którym w Kościele katolickim nie sprawuje się mszy świętej. Obchodzony jest on na pamiątkę męczeńskiej śmierci Chrystusa na krzyżu. Jest to dzień skupienia i umartwienia. Dawniej mieszkańcy wsi na znak żałoby, zatrzymywali zegary, zasłaniali lustra, a nawet mówili szeptem, zachowując się tak, jakby w domu był zmarły. Tego dnia, między innymi na terenach zachodnich i na Śląsku, jeszcze o świcie, praktykowano zwyczaj Wielkopiątkowej Wody. Chodziło się wówczas całymi rodzinami nad rzekę, staw czy jezioro i zanurzano się w wodzie. Wierzono, że tego dnia ma ona magiczną moc. Ważne było, aby woda sama obeschła. Po wyschnięciu, ubierano się i w ciszy wracano do domów. Później dorośli wypijali na zdrowie kieliszek gorzkiej wódki, na przykład tatarczówki. Miało to symbolizować pojenie ukrzyżowanego Chrystusa octem. Do dziś w polskich kościołach w Wielki Piątek przygotowuje się symboliczne „Groby Pańskie”, które wierni nawiedzają w świąteczne dni.
Wielka Sobota
Wielka Sobota powszechnie kojarzona jest ze święceniem pokarmów, które zanoszone są do kościoła w koszyczkach. Dawniej święcenie pokarmów zazwyczaj odbywało się inaczej, niż to współcześnie możemy obserwować, ponieważ miało to miejsce w jednym z domów, ze względu na dużą odległość do kościoła. Ze święconką związane były różne wierzenia. Panny po uroczystości poświęcenia rychło wracały do swojego domu, co miało zapewnić im szybkie zamążpójście. Z koszykiem przyniesionym od święcenia należało obejść chałupę trzy razy dookoła. W ten sposób wytyczano bezpieczny krąg i zapewniano sobie powodzenie. Ponadto wierzono, że poświęcone jajka, po zakopaniu ich na polach i w ogrodzie, dawały urodzaj. Poświęcone jajka podczas budowy domu zakopywano także pod węgłem, aby szczęście i dostatek nie opuszczało tego domostwa.
„Jest w Żywcu Krzyż”
W 1933 roku w Żywcu, na wzgórzu zwanym Grojec, wzniesiono krzyż, który miał być symbolem przynależności do Kościoła i do Państwa. Krzyż miał ponad 6 m wysokości i górował nad całą okolicą. We wrześniu 1939 r. Żywiec został wcielony do Niemiec, a mieszkających w okolicy Polaków wysiedlono. Na ich miejsce sprowadzono niemieckich osadników z rumuńskiej Bukowiny. Zaczęto niszczyć wszystko co polskie. Żywiecki krzyż został nocą ukryty.
W czasie wojny z powiatu żywieckiego zginęło 20 tys. mieszkańców. Po wojnie, już jesienią 1945 roku, krzyż przechowywany przez całą wojnę uroczyście powrócił na dawne miejsce na Grojcu. Jednak co jakiś czas „nieznani sprawcy” niszczyli krzyż, który następnie był pracowicie naprawiany przez mieszkańców. Do czasu, gdy po kolejnym zniszczeniu zaniechano jego odbudowy. Dopiero w pierwszą rocznicę powstania „Solidarności” 31 sierpnia 1981 roku krzyż ponownie stanął na Grojcu. Po wprowadzeniu stanu wojennego 13 grudnia 1981 krzyż tak jak dawniej był niszczony przez „nieznanych sprawców” i naprawiany przez mieszkańców. O historii żywieckiego krzyża opowiadają świadkowie tamtych wydarzeń.
W tradycji parafii sporyskiej utrwalił się zwyczaj Drogi Krzyżowej do tego Krzyża w Wielki Wtorek. Rok rocznie przybywa uczestników tej formy Drogi Krzyżowej. Liczby oscylują od 150-250 osób nie tylko ze sporyskiej parafii, ale i z ościennych. W tym roku ze względu na specyfikę Roku Świętego i przypisanych temu wydarzeniu odpustów mamy nadzieje że będzie bardzo dużo ludzi. Rozważania przygotowują członkowie Parafialnej Rady Duszpasterskiej. Zapraszamy wszystkie grupy i rodziny.
Wtorek 15 kwiecień 2025 r godz. 17.00 Początek od krzyża na ul. Kamiennej 24.
Ekstremalna Droga Krzyżowa to fenomen
„Musi dać w kość”, czyli byliście już?
Nikt nie obiecuje, że będzie łatwo. Ekstremalna Droga Krzyżowa to rozważanie męki Pańskiej na trasie liczącej około 40 kilometrów. Idzie się nocą, w milczeniu. A jednak chętnych przybywa.
Niewiele zjawisk społecznych tak bardzo zasłużyło sobie na określenie fenomenu jak właśnie Ekstremalna Droga Krzyżowa. W tym roku takie nabożeństwo odprawi około 100 tys. osób. Przybywa chętnych i tras.
Inicjatorem Ekstremalnej Drogi Krzyżowej jest ksiądz Jacek Stryczek. W 2012 r. po raz pierwszy Ekstremalna Droga Krzyżowa wyruszyła poza Kraków. Odbyła się w Gliwicach, a także w Wielkiej Brytanii w Blackburn. Trzy lata później Ekstremalna Droga Krzyżowa rozszerzyła się na 11 państw, w tym Austrię, Hiszpanię, Irlandię, Niemcy, Norwegię, Stany Zjednoczone czy Szwajcarię. W tamtym czasie wyszło ponad 50 tysięcy pielgrzymów. W 2018 roku wyznaczonych już było ponad 600 tras. Według danych udział w niej wzięło ok. 100 tysięcy pątników. Rok później oferta tras poszerzyła się do 986. Ze względu na pandemię Covid-19 w 2020 r. nie odbyła się EDK. Jednak powróciła w 2021 r. w 501 rejonach, na 1090 trasach.
Ideą Ekstremalnej Drogi Krzyżowej jest przeniesienie nabożeństwa drogi krzyżowej poza budynek kościoła. Coraz częściej ludzie szukają spotkania z sacrum też poza świątynią. Nawet pod gołym niebem. Spotkania na powietrzu są również sprzyjającym sposobem na odkrywanie obecności Boga
„To przeżywanie 14 stacji męki Pana Jezusa w sposób ekstremalny, powyżej 40 km. To taki minimalny dystans, który uznajemy, że wymaga dużego wysiłku, aby ta droga dała w kość .Ekstremalna droga krzyżowa to nie jest spacer, ale przede wszystkim doświadczenie duchowe i doświadczenie fizyczne. To świetnie ze sobą współgra, dzięki temu, może to przyczynić się do rozwoju duchowego człowieka.
Ważną kwestią jest odpowiednie przygotowanie do wędrówki. Po pierwsze uczestnik EDK bierze w niej udział na własną odpowiedzialność, ponieważ wędrówka jest osobistym spotkaniem z Bogiem. Nie jest prowadzona i zabezpieczana, jak pielgrzymki. Trzeba osobiście zatroszczyć się o swoje bezpieczeństwo, czyli wziąć latarkę, kamizelkę odblaskową i stosować się do przepisów ruchu drogowego, mieć na sobie kamizelki odblaskowe. Oprócz tego należy mieć wysokoenergetyczny prowiant na drogę, jakim są batony, czekolada czy chałwa, a także napoje i termos, np. na gorącą herbatę.
W wielu miejscach na trasach potrafi być mokro i ślisko, stąd trzeba się wyposażyć się w ciepłe ubranie i wygodne, nieprzemakalne buty. Kolejną rzeczą, o której należy pamiętać, to naładowany telefon komórkowy. Wcześniej najlepiej uprzedzić rodzinę o wyruszeniu na wędrówkę. Niezbędnymi przedmiotami są także latarka, np. czołowa, podstawowa apteczka. Pomocne mogą okazać się kijki do pieszych wędrówek i mapa trasy.
Organizatorzy zachęcają, aby każdy miał swój własny drewniany krzyż, bo tak jak Chrystus niósł krzyż, także uczestnik EDK ma nieść swój krzyż . Maksymalną liczbą osób idących w grupie Ekstremalnej Drodze Krzyżowej może być 10 osób. Wiele uczestników wybiera jednak przejścia w parach lub w samotności. Ekstremalna Droga Krzyżowa jest zmaganiem się z własnymi słabościami. Samotnie, w skupieniu, bez rozmów. Obowiązkiem jest pokonywanie jej w milczeniu.
Dużą inspiracją i przeżyciem są przygotowywane co roku rozważania.
Z okazji Dnia Kapłaństwa
Wielki Czwartek.
Własnego kapłaństwa się boję – ks. Jan Twardowski
Własnego kapłaństwa się boję,
własnego kapłaństwa się lękam
i przed kapłaństwem w proch padam,
i przed kapłaństwem klękam.
W lipcowy poranek mych święceń
dla innych szary zapewne –
jakaś moc przeogromna
z nagła poczęła się we mnie.
Jadę z innymi tramwajem –
biegnę z innymi ulicą –
nadziwić się nie mogę
swej duszy tajemnicą
Życzę wszystkim kapłanom (pracującym w naszej parafii, oraz rodakom) wiele wytrwałości w wykonywaniu posługi, cierpliwości i umiejętności zachowania spokoju w chwilach zwątpienia, dobrego serca, które swoim ciepłem pokrzepia dusze potrzebujących oraz dużo właściwie dobranych słów, które niosą nadzieję dla wszystkich wiernych pragnących być coraz bliżej naszego Pana, Jezusa Chrystusa.
Niech każdy dzień przybliża kapłanów do Pana Boga!.