Refleksja nad Słowem (J 3,16-18).
KIM BÓG JEST?
Tajemnica Trójcy Świętej jest największą i najbardziej osobistą, wewnętrzną tajemnicą Boga. Jest ona całkowicie niedostępna ludzkiemu poznaniu. Podobnie zresztą jak niewyrażalną tajemnicą jest to, kim jest człowiek na dnie swego jestestwa. Ujawnia się to nawet w pytaniu: Kim ty właściwie jesteś? Co się w tobie kryje? Nie łudźmy się zatem, że kiedykolwiek będziemy w stanie wyrazić Kim Bóg jest? Bóg całkowicie przekracza porządek naszego istnienia i myślenia o Nim. Możemy natomiast zastanawiać się nad związkiem naszego istnienia z Trójcą Świętą. W Niej bowiem zrodziła się idea człowieka. Pan Bóg powiedział: „Uczyńmy człowieka na obraz i podobieństwo nasze”. Te słowa wskazują na glebę, na rzeczywistość, z której narodził się człowiek. Gdzie jest pierwowzór naszego człowieczeństwa. Ta jedność i troistość Boga stanowi nasz ostateczny dom. Stamtąd wyszedł człowiek na trudną pielgrzymkę po świecie, by przy końcu swoich dni powrócić do rodzinnej przestrzeni, jaką jest Trójca Święta.
ZADANIE NA TYDZIEŃ
- Do przemyślenia:
Jaki jest związek mojego istnienia z Trójcą Świętą? Jakie z tego wynikają konsekwencje?
- Do wykonania:
Będę pamiętał o tym, że zostałem stworzony na obraz i podobieństwo Boże?
Słowo duszpasterskie
Trójca Święta a moje życie.
Bóg jest jeden, a jednocześnie jest Ojcem, Synem i Duchem Świętym. Tajemnica naszej wiary która wymyka się przeciętnemu rozumowaniu. Co więcej, całkowicie oderwana od życia. A przecież czyniąc znak krzyża, powtarzamy: w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. To najprostsze wyznanie wiary w Trójcę, które jest zarazem modlitwą. Mówienie o Bogu musi łączyć się z mówieniem do Boga. Kluczem do Jego poznania jest miłość, żywy kontakt z Nim. A kochać można tylko to, co tajemnicze (mawiał Mały Książę). To trochę tak jak z poznawaniem drugiego człowieka. Ile trzeba czasu, cierpliwości, wytrwałości, miłości, aby poznać drugiego człowieka! Beczkę soli trzeba zjeść. Ile trzeba czasu, cierpliwości, wytrwałości, miłości, aby poznać Boga?.
Bóg jest wspólnotą Osób zjednoczonych miłością. Każda z tych Osób jest jedyna, niepowtarzalna. Jednocześnie jest sobą dzięki relacji z drugą Osobą. We wnętrzu Boga trwa nieustanna wymiana życia, dialog, spotkanie. Z tej miłości jest świat, ty i ja. Skoro człowiek jest stworzony na podobieństwo zakochanych w sobie Boskich Osób, to stąd wniosek: człowiek staje się sobą, kiedy buduje relacje z innymi, kiedy żyje z innymi, dla innych, a nie wbrew czy przeciwko innym. Każdy z nas jest jedyny, wyjątkowy, ale ta niepowtarzalność każdej z ludzkich osób ujawnia się, kształtuje w spotkaniu z drugim. Centrum mojego życia nie jest we mnie, jest poza mną.
Z tajemnicy Trójcy Świętej płynie proste przesłanie: kochaj! Buduj więzy z innymi, cierpliwie pielęgnuj komunię osób w rodzinie, w społeczeństwie, w Kościele. Spójrz głęboko w oczy swojej żonie, mężowi, mamie, tacie, bratu, siostrze, narzeczonej, przyjacielowi. Usiądź razem przy stole i bądź dla nich. Porozmawiaj szczerze. Nie wstydź się mówić: kocham cię, tęsknię za tobą, przepraszam, dziękuję. Pomyśl, ile zawdzięczasz innym. Podziękuj Bogu Ojcu, Synowi, Duchowi.
Proboszcz
Uroczystość Trójcy Przenajświętszej
Trójca Święta – w znaku Krzyża
W uroczystość Trójcy Świętej pochylamy się nad tą tajemnicą i pragniemy przeżyć spotkanie z Bogiem Trójjedynym. Oby to spotkanie miało taki wymiar, jaki towarzyszył św. Faustynie Kowalskiej podczas modlitwy: „W pewnej chwili po Komunii Świętej usłyszałam te słowa: Tyś jest nam mieszkaniem. W tej chwili odczułam w duszy obecność Trójcy Świętej – Ojca, Syna i Ducha Świętego, czułam się świątynią Bożą, czuję, że jestem dzieckiem Ojca; nie umiem wytłumaczyć wszystkiego, ale duch to dobrze rozumie. O dobroci nieskończona, jak bardzo zniżasz się do nędznego stworzenia”. Takie spotkanie będzie możliwe, jeśli zwrócimy uwagę na szczegóły wyznawania naszej wiary w Trójcę Świętą. Takim szczegółem (jednym z wielu) jest znak.
Znak krzyża jest przede wszystkim wyznaniem wiary w Boga Trójjedynego. Jest to najkrótsza, ale najbardziej wymowna „reguła” naszej wiary. Czyniony znak krzyża staje się swoistym świadectwem przynależności do Boga i Kościoła. Całe Credo, które wypowiadamy, streszczone jest w tej prostej i krótkiej formule: „W Imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”. W takim momencie każdy z nas powinien sobie uświadomić, że wszystko, co czyni, ma swoje odniesienie do Boga w trzech osobach. Powinniśmy w ten sposób pamiętać o Ojcu, który „tak umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne” Natomiast wierność tej prawdzie możliwa jest dzięki Duchowi Świętemu, którego każdy z nas otrzymał. To wielka tajemnica wiary. Trzeba ją przyjąć z taką prostotą, z jaką czyni się znak krzyża. Próba wyjaśniania tajemnicy Trójcy Świętej „na sposób ludzki” może prowadzić do błędów, a nawet herezji. Stąd też zamiast szukać tzw. logicznych interpretacji prawdy objawionej o Bogu Trójjedynym, może lepiej skoncentrować się na godnym i pełnym zaufania wypowiadaniu słów: „W Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego”.
Znak krzyża się modlimy. Święty Jan Chryzostom zwykł mawiać: „Nic nie jest tak ważne jak modlitwa; sprawia ona, że to, co niemożliwe, staje się możliwe, to, co trudne, staje się łatwe. Jest niemożliwe, aby grzeszył człowiek, który się modli”. Nieraz mamy problemy z zebraniem odpowiednich myśli na modlitwę. Przeżegnanie się może dać wielką moc, bowiem jest to krótka, ale skuteczna modlitwa. Ta modlitwa ma szczególny wymiar, bowiem czyniący znak krzyża pragnie w imię Trójcy Świętej oddać się Opatrzności. To wspaniały akt strzelisty, który daje poczucie bezpieczeństwa.
O Trójcy Świętej ( nie tylko dla dzieci)
Bóg jest wspólnotą (3 osób duchowych Ojca Syna i Ducha Świętego) pełną miłości, którą najłatwiej poznać przez gesty.
Istota w 2 słowach (rodzina, miłość).
Bóg to rodzina: To jeden Bóg, który jest bardzo zjednoczoną rodziną – ma w sobie Ojca, Syna (Jezusa) i Ducha Świętego. Istnieją trzy Osoby, ale jeden Bóg. Te trzy Osoby nie są trzema bogami. Tata, mama i dziecko, to również trzy osoby, ale jednocześnie trzy jednostki ludzkie. W przypadku Boga jest inaczej: trzy Osoby, ale jeden Bóg. To bardzo ważne, aby z naciskiem powtarzać tę prawdę, która wymaga od nas przyjęcia nie tylko na poziomie rozumu, ale również wiary. Kiedy mówimy o Bogu, kiedy mówimy, że wierzymy w Boga, że się do Niego modlimy, mamy na myśli trzy Osoby: Ojca, Syna i Ducha Świętego. Te trzy Osoby odbierają jednakową cześć i chwałę. Żadna z Nich nie jest ważniejsza czy bardziej boska od pozostałych. Każda z tych Osób jest inna, ale łączy je ta sama wielka miłość. Patrząc na Trójcę Świętą, widzimy, że Bóg jest miłością: Ojciec miłuje Syna, który miłuje Ojca, a z tej miłości wypływa Duch Święty. Sensem Świętej Trójcy jest ta nieskończona miłość, która nieustannie krąży pomiędzy trzema Osobami.
Sprawdzona symbolika Trójcy przenajświętszej
Koniczynka: Trójca jest jak listek koniczyny – ma trzy części (listki), ale to ciągle jedna roślina. Według legendy, wykorzystał ją Święty Patryk poprzez pokazanie tej rośliny jako jednej łodygi z trzema liśćmi do zobrazowania istoty Trójcy Świętej. Koniczyna z składa się z trzech listków w kształcie serca, symbolu miłości i najważniejszego przesłania Ewangelii: Bóg jest miłością. Złączone serca wskazują na to, czym jako wspólnota chcemy żyć: Bóg jest miłością: kto trwa w miłości, trwa w Bogu, a Bóg trwa w nim. Forma trójlistnej koniczyny przeszła do architektury kościelnej jako trójlistny łuk. Pojawił się też kwiat fiołek trójbarwny (bratek) ze względu na zbliżony do trójkąta kształt płatków i ich trojaki, był używany w kręgach niemieckich jako „kwiatem Trójcy Przenajświętszej”. Jak podaje legenda, rósł najczęściej w zbożu i charakteryzował się piękną wonią. Dla jego zapachu ludzie wchodzili w zboże i niszczyli plony. Zasmucony tym kwiat zwrócił się do Trójcy Przenajświętszej z prośbą, by pozbawiła go tego kuszącego zapachu. Bóg wysłuchał prośby i w zamian Trójca Przenajświętsza obdarzyła go swoim mianem.
Woda: Bóg to woda, która może występować w trzech postaciach: jako woda w rzece (Ojciec), lód (Syn) i para wodna (Duch Święty). To wciąż ta sama woda. Woda była źródłem życia i substancją, z której wszystko powstaje. Wszystko także do niej powracało. Woda to fundamentalny element życia. woda jest konieczna w utrzymaniu naszego ciała przy życiu, tak woda od Zbawiciela jest konieczna do utrzymania nas przy życiu duchowym. Jezus jest zarówno Chlebem Żywota jak i źródłem wody żywej, utrzymującej nas na wieki. Woda paruje, tworzy chmury, spada jako deszcz (zasilając źródło), następnie płynie korytem (rzeka), by ostatecznie zgromadzić się w naturalnym zbiorniku (jezioro) i ponownie wyparować. Symbol wieczności boskiej. Bóg jest wieczny, nie ma początku ani końca. Woda jest tworem bezosobowym, więc nie powinna być używana tutaj jako przykład pomagający zrozumieć Boga.
Słońce: Wiemy, że słońce jest w rzeczywistości kulą gazu. Gazu nie widać. Ale słońce wydziela światło, które ujawnia słońce i daje światło całej ziemi, a także wytwarza ciepło, które jest niezbędne dla życia. Kiedy odczuwamy ciepło od słońca, mówimy, że słońce jest gorące. Kiedy widzimy światło, mówimy, że słońce jest jasne. Tak więc niewidzialną częścią jest słońce, światło jest słońcem, a ciepło jest słońcem – i wszystko to wypływa z niewidzialnej części, ujawniając niewidzialną część. Słońce odzwierciedla prawdę o Bogu w Trójcy jedynym. Słońce na niebie to Bóg Ojciec, jego światło to Jezus, a ciepło, które czujemy – to Duch Święty. Wszystko to razem tworzy jedno słońce. Słońce daje światło całej ziemi, a także wytwarza ciepło, które jest niezbędne dla życia. I jeszcze jedna analogia. Księżyc jest podobny do kościoła, ponieważ odbija to światło w nocy. Księżyc ma skazy, podobnie jak kościół jest wciąż niedoskonały, a mimo to odbija światło Boże.
Tradycja obchodów Bożego Ciała
W okresie, gdy w tradycyjnej kulturze wsi kończyły się wiosenne a zaczynały letnie zwyczaje i obrzędy, ważnym świętem liturgii Kościoła katolickiego było Boże Ciało. Święto uroczyście obchodzone jest do dnia dzisiejszego na wsiach i w miastach. Jest to ostatnie z kościelnych świąt ruchomych przypadające na czwartek po oktawie Zielonych Świątek, między 21 maja a 23 czerwca. W Polsce obchody tego święta rozpoczęły się w 1320 roku w Krakowie i diecezji krakowskiej.
Najważniejszym elementem liturgii tego święta jest procesja z księdzem, który pod baldachimem niesie monstrancję z hostią po ustalonej trasie, do czterech specjalnie zbudowanych i ustrojonych zielonymi gałązkami ołtarzy. Tradycja ta sięga XV wieku. Trasy procesji towarzyszącej obchodom Bożego Ciała liczyły nierzadko nawet kilka kilometrów. Cała modlitwa podczas procesji skupia się na prośbie skierowanej do Boga o urodzaje pól, sadów, łąk oraz ochronę przez nieszczęściami.
Do tej pory, zarówno we wsiach jak i miastach, w procesjach uczestniczą rzesze wiernych, a wśród nich wojskowi, strażacy w galowych mundurach i ich orkiestry, dziewczynki sypiące kwiaty, ministranci i chłopcy z dzwonkami, harcerze, przedstawiciele organizacji patriotycznych, stowarzyszeń religijnych i regionalnych, osoby niosące feretrony, chorągwie kościelne i figury świętych występują często w tradycyjnych regionalnych, odświętnych strojach ludowych. Gdy procesja mijała kolejne ołtarze, wierni obłamywali gałęzie i zabierali do domu, aby wkopać w zagony, narożniki pola, położyć w stajni lub oborze, przechować w domu za świętym obrazem – przeciwko burzy, gradowi, czarom i czarownicom. Wywar z liści brzozy zebranej z ołtarza służył również jako skuteczne lekarstwo na ból pęcherza i nerek. Wierzono także, że gałązka z Bożego Ciała powinna być cały rok wetknięta w ściany domu, obory, chlewa by odegnać każde nieszczęście. Zwyczaj zabierania gałązek jest obecny do dziś w wielu regionach.
W trakcie procesji małe dziewczynki ubrane na biało sypały kwiatki pod nogi księdza niosącego monstrancję – zwyczaj ten pozostał do dnia dzisiejszego. Dawniej kwiaty te zbierano i podobnie jak zielone gałązki, używano przeciw burzy. Należało je rzucić do paleniska, aby dym rozpędził chmury. Stosowano je również do okadzania bydła.
Procesja Bożego Ciała jest wyznaniem wiary
i zaproszeniem Boga do codzienności
W tym dniu chcemy szczególnie dziękować Panu za dar Jego Ciała i Krwi, które pozostawił nam, abyśmy już tu na ziemi mogli mieć udział w Jego życiu
Dla katolików udział w procesji Bożego Ciała powinien być formą świadectwa. Idąc w procesji dajemy świadectwo temu, że wierzymy w realną obecność Chrystusa Pana w Najświętszym Sakramencie, w Nim bowiem obecny jest prawdziwie Bóg. Podążając za Panem poprzez ulice miast i wsi, chcemy wyrazić naszą wdzięczność Bogu za ten wielki dar, chcemy omadlać nasze domostwa i prosić o błogosławieństwo Boże dla nas, naszych rodzin, lokalnych społeczności.
W procesji Jezus idzie przed nami i wskazuje nam drogę, czego wymownym znakiem jest właśnie procesja z Najświętszym Sakramentem.
Cztery ołtarze symbolizują cztery Ewangelie, a także cztery strony świata, na które jest ona głoszona. Budowane ołtarze pełnią swego rodzaju katechezę. Stają się tronem Boga na ziemi, stąd też powinny nasze myśli i serca kierować ku Niebu. Powinny także swoją symboliką nawiązywać do fragmentu Ewangelii przy nich proklamowanej.
Przy pierwszym ołtarzu odczytywany jest fragment Ewangelii wg św. Mateusza o ostatniej wieczerzy, czyli nawiązujący do ustanowienia Eucharystii. Przy drugim – fragment Ewangelii wg. św. Marka dotyczący rozmnożenia chleba. Przy trzecim ołtarzu – fragment Ewangelii wg św. Łukasza, który opowiada o zaproszonych na ucztę. Wreszcie przy czwartym odczytywany jest fragment Ewangelii wg św. Jana mówiący o sakramencie zjednoczenia. Wszystkie te fragmenty Ewangelii odnoszą się do Eucharystii, czyli obecności Chrystusa Pana w sakramencie ołtarza.
Wychodząc z Jezusem obecnym w Eucharystii na ulice naszych parafii – miast i wiosek – zapraszamy Go do naszej codzienności, do każdej dziedziny naszego życia. Idąc w procesji uświadamiamy sobie i jednocześnie przypominamy, że Chrystus jak zapowiedział, jest zawsze z nami, jest pośród nas, aż do skończenia świata. A wszystko co istnieje i my sami należymy do Niego. Głównym celem obchodów Bożego Ciała jest publiczne wyznanie wiary w obecność Jezusa Chrystusa w Najświętszym Sakramencie, oddanie mu czci i podziękowanie za łaski płynące przez ten sakrament, a także przebłaganie go za zniewagi wyrządzone przez słabość i oziębłość ludzką oraz bluźnierstwa niewiernych.
Tego dnia katolicy zobowiązani są do uczestnictwa we mszy św. Ta uroczystość jest świętem nakazanym, a wierni są zobowiązani uczestniczyć we mszy świętej i powstrzymać się od wykonywania tych prac i zajęć, które utrudniają oddawanie Bogu czci, przeżywanie radości właściwej dniowi Pańskiemu oraz korzystanie z należnego odpoczynku duchowego i fizycznego.
Międzynarodowy Dzień Dziecka
1 czerwiec
Dzieci są darem Boga (Ps. 127,3)
„Dzieci to dar, który otrzymujemy od Boga, byśmy mogli nauczyć się miłości bezwarunkowej” – mówił Jan Paweł II. Dziś z kolei niejeden nie zawaha się nazwać dziecka „problemem”. A zatem dar, cud czy problem? Z czego wynikają tak skrajnie odmienne postawy?
Faktem jest, że rodzicielstwo często rozmija się z naszymi oczekiwaniami. Dzieci potrafią nieźle „dać w kość” nie tylko jak są małe, wymagają ciągłej opieki i nieustannej uwagi, ale również w wieku nastoletnim, a nawet dorosłym.
Jednocześnie pojawienie się dziecka daje rodzicom potężną lekcję miłości bezwarunkowej. To znaczy, że kochamy je nie ze względu na jego zdolności, osiągnięcia czy zachowanie, ale po prostu dlatego, że jest naszym dzieckiem. Podobnie kocha Bóg, na Jego miłość nie trzeba zasłużyć. Ona jest darem – czymś niezbywalnym, nieodwołalnym. Bóg również kocha swoje dzieci bez względu na wszystko.
Z okazji Dnia Dziecka pomyśl, jak wiele daje Ci Twoje dziecko, mimo że czasem wydaje się „trudne” i generuje problemy. Jeśli Bóg obdarzył Cię dzieckiem, które się Cię nie słucha, to być może dlatego, żebyś Ty nauczył się słuchać. Jeśli jest nieuważne i ciągle coś gubi, być może dzięki temu wyzbędziesz się przywiązania do rzeczy materialnych, nieistotnych. Jeśli Twoje dziecko ociąga się, „gramoli”, wszystko robi wolno i wiecznie musisz na nie czekać, być może właśnie dlatego, byś zwolnił, dostrzegł piękno otaczającego Cię świata. Obchodzony niemal na całym świecie Dzień Dziecka to wspaniała okazja, by spojrzeć na te wszystkie trudności z odpowiedniej perspektywy. Wówczas tez trudu dostrzeżemy, że żadne dziecko nie jest problemem, ale każde jest ogromnym błogosławieństwem! Błogosławię Cię w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego, byś potrafił patrzeć na ten niezwykły dar od Boga właśnie w taki sposób.
Życzenia na Dzień Dziecka!
Dzień Dziecka to wyjątkowe święto, które niesie ze sobą nie tylko uśmiechy i prezentowanie darów, ale także wartościowe momenty, które pomagają w budowaniu bliskich relacji pomiędzy rodzicami a dziećmi. Pamiętajmy, że życzenia mogą być najcenniejszym prezentem, jeśli są autentyczne, szczere i pełne miłości.
Z okazji DNIA DZIECKA wszystkim dzieciom, tym mniejszym i tym większym życzymy wiele radości, wszelkiej pomyślności, spełnienia marzeń i zdrowia, a także ciągłego radowania się Bożą miłością. Wzrastajcie w łasce u Boga.
Z Życia Kościoła Powszechnego
Papież Leona XIV napisał pierwszą encyklikę „Magnifica humanitas”
Papież podkreślił w niej, że w przełomowych momentach historii Kościół jest wezwany do odczytywania „rzeczy nowych” w świetle Ewangelii i godności osoby ludzkiej. 135 lat temu Leon XIII dostrzegł sytuację robotników pracujących w fabrykach, ich rodzin odciętych od korzeni oraz nowe formy ubóstwa rodzące się w wyniku gwałtownej transformacji przemysłowej. Napisał wówczas Encyklika Rerum novarum jako ewangeliczne i społeczne przesłanie w kwestii dokonujących się „rzeczy nowych”. Dzisiaj stoimy w obliczu przemian o podobnej skali, a być może nawet o poważniejszych konsekwencjach. Sztuczna inteligencja już teraz ma wpływ na wiele dziedzin naszego życia i wpływa na decyzje, które kształtują ludzką koegzystencję. Zmienia ona również drastycznie sposób prowadzenia wojen.
Papież Leon XIV czuję, że powierzono mu zadanie spoglądania na tę kolejną, wielką przemianę oczami wiary, z jasnością rozumu, z otwartością na tajemnicę oraz z wołaniem ubogich i ziemi rozbrzmiewającym w jego sercu. Pragnie on z pokorą i szczerością włączyć się w dyskusję na temat sztucznej inteligencji, przynosząc mądrość dotyczącą człowieka, której nasze czasy tak bardzo potrzebują: każdy człowiek jest wyjątkowy i niezastąpiony, jest wolnym i inteligentnym podmiotem obdarzonym sumieniem, zdolnym do poszukiwania Boga, służenia innym i troski o nasz wspólny dom.
Zachęca nas papież, nas członków Kościoła i rodziny ludzkiej, abyśmy nauczyli się wzajemnie słuchać, z odwagą stawiać czoła obecnym wyzwaniom i współpracować w budowaniu społeczeństwa bardziej ludzkiego i braterskiego.
Z Życia Kościoła Parafialnego
Podziękowania za piknik dla przedszkolaka
W minioną sobotę, 23 maja w Przedszkolu nr 6 odbył się Piknik Rodzinny z okazji Dnia Mamy i Taty w stylu country. Przedszkolaki przygotowały wspaniałe, pełne wzruszeń występy dla rodziców. Nie zabrakło również licznych atrakcji: animacji, dmuchańca, pysznego jedzenia, zdjęć z ulubionymi postaciami z bajek, waty cukrowej czy foto budki. Rada Rodziców wraz z nauczycielami przedszkola przygotowała także wyjątkową niespodziankę dla dzieci – inscenizację wiersza J. Tuwima pt. „Rzepka”, zapewniając wszystkim widzom mnóstwo dobrej zabawy. Wspaniała atmosfera i piękne wspomnienia to wspólny efekt współpracy rodziców, pracowników Przedszkola, wolontariuszy oraz Ochotniczej Straży Pożarnej.
W imieniu dzieci i ich rodziców, dyrekcji i wychowawczyń przedszkola dziękujemy Panu Bogu za piękną pogodę, wszystkim uczestnikom z przybycie i wspaniałą atmosferę, wszystkim sponsorom za pomoc organizacyjną i wielkie serce.
Podziękowania za Strażackie Zielone Świątki
W dniu 23 maja 2026 r. w piękny słoneczny dzień, Punktualne o godz. 15.00 w Amfiteatrze żywieckim rozpoczęły się kolejne Strażackie Zielone Świątki. Rozpoczęły je strażackie syreny. Zapach regionalnych potraw zwłaszcza jajecznicy prezentowanej w różnych wersjach przygotowanych przez poszczególne Koła Gospodyń Wiejskich z Żywiecczyzna połączone z dobrą muzyką stworzyły naprawdę piękną rodzinną atmosferę. Były pokazy strażackimi, muzyką i regionalną kuchnią. W programie m.in. widowiskowe pokazy ratownictwa technicznego, prezentacje jednostek OSP, Wszyscy czekali na smażenie „Jajecznicy GIGANT” z 1000 jaj, która dostarczyła rozkoszy podniebienia.
Nie zabrakł również występów artystycznych dzieci i młodzieży. Na scenie pojawili się m.in. uczniowie Szkoły Muzyki Rozrywkowej w Żywcu, Fundacja Braci Golec oraz zespół Magnetyczni.
Wieczór zakończył się wspólną zabawa z DJ-em przy watrze, czyli ognisku.
Organizatorzy OSP Sporysz dziękują wszystkim (uczestnikom, sponsorom) za to ze kolejny raz pokazali że wspólnie spędzony czas i bliżej poznanie pracę druhów ochotników OSP Sporysz i innych jednostek z żywiecczyzny daje radość , jedność i poczucie siły małej, lokalnej wspólnoty.
Podziękowania za modlitewne czuwanie
w wigilię Zesłania Ducha Świętego w sporyskiej parafii
Sobotni wieczór wypełnił świątynie Chrystusa Króla w Sporyszu wiernymi którzy pociągnięci pragnieniem serca przybyli by czuwać na modlitwie jak Maryją z Apostołami oczekując Darów Ducha Św. Wszystko rozpoczęła się od zapalenia 7 świec symbolizująch siedem darów Ducha Świętego. Następnie ks. Michał Marek wikariusz z Żywca Zabłocia wygłosił konferencje ascetyczną. Następnym punktem była godzina uwielbienia i modlitwy, zakończonej uroczystą Mszą św. sprawowaną przez kapłanów naszej parafii z ks. rodakiem Józefem Mrowcem. Zwieńczeniem było spotkanie przy ognisku i smacznej jajecznicy i wspaniałych wypiekach przygotowanych rzez sponsorów > Atmosfera radości i jedności udzieliła się wszystkim uczestnikom spotkania Dziękujemy i zapraszamy w tradycyjnym góralskim stylu „przyjdzie zaś”
Zaproszenie na procesje Bożego Ciała
4 czerwiec 2026 r. godz. 11.00
Kościół parafialny- kaplica sporyska
W czwartek – uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa – Boże Ciało. Procesja Eucharystyczna po Mszy św. o godz. 11.00.
Zapraszamy wszystkich parafian, szczególnie dzieci w strojach pierwszokomunijnych, dziewczynki do sypania kwiatów, małych chłopców do dzwonienia
Serdecznie prosimy o udekorowanie domów i przygotowanie ołtarzy na tradycyjnej trasie procesji:
ołtarz I przy plebani – wspólnota mieszkańców ul P. Skargi
ołtarz II przy ul. Isep (p. Blecha) – wspólnota mieszkańców ul. Isep i Stawy
ołtarz III przy strażnicy OSP Sporysz – wspólnota strażacka OSP Sporysz
ołtarz IV przy kaplicy sporyskiej za mostem – wspólnota mieszkańców ul. Wspólnej, Grojec
Asysty procesyjne prosimy o przygotowanie feretronów, chorągwi.
Asystę Żywiecką prosimy o liczny udział Starzaków i Straż Miejską prosimy o zabezpieczenie trasy przejścia procesji.
Msze św. w Boże Ciało w kościele parafialnym: 6.30, 800, 9,30, 11:00, 18:00
W kaplicy sporyskiej na zakończenie procesji o godz. 13:00.
Procesja w oktawie Bożego Ciała codziennie po Mszy św. wieczornej, w niedzielę po Mszy św. o godz. 18,00.